Een rondje fietsen langs Wolphaartsdijk en familieverleden.

I

Zicht op Wolphaartsdijk, prachtige aquarel geschilderd door oom Bram R.
Zicht op Wolphaartsdijk, prachtige aquarel geschilderd door oom Bram R.

We waren het al zo lang van plan en vandaag gaat het dan gebeuren.

Freek zijn moeder is in 1918 in Wolphaartsdijk geboren, hier liggen haar roots. Wij hopen verschillende plekken uit haar familieverleden nog te kunnen zien. We besluiten een rondje om Wolphaartsdijk te fietsen.

het ouderlijke huis
het ouderlijke huis

We parkeren de auto bij het oude gemeentehuis en we fietsen eerst naar het ouderlijk huis van moeder. We zien een voor die tijd ruim wit huis met een grote zwartgeverfde schuur, echte Zeeuwse bouw. De schuur was nodig voor paarden en landbouwwerktuigen. Vader was immers een goede hardwerkende boer.

Hier op deze plek liggen veel herinneringen van moeder uit haar vroege kinderjaren. Toen haar ouders overleden was zij nog maar een heel klein meisje.

kerk Wolphaartsdijk
kerk Wolphaartsdijk

Alle kinderen vertrokken naar een andere plek, naast verdriet namen zij ook goede herinneringen mee.

Het huis heeft het uitzicht op de hervormde kerk die in 1861 is gebouwd op de plaats van de oude kerk. De stijl is Neo Byzantijns; hoogte, breedte en lengte zijn gelijk. Ik vind het een heel aparte ruime kerk met grote ramen. De klok luidt, een mooi helder vol geluid. Ik realiseer me dat de familie vroeger hier ook al naar luisterde. De tijd en mensen van vroeger komen zo dichterbij.

begraafplaats Wolphaartsdijk
begraafplaats Wolphaartsdijk

We rijden verder, door het dorp langs de korenmolen de Hoop naar de begraafplaats. We weten dat hier veel familieleden van vroeger begraven zijn. We zoeken de graven op en kijken wat rond.

Het is hier zo rustig en stil, van binnen ben ik ook stil en ik heb tijd om even na te denken. Ik geloof in een nieuw leven na de dood maar toch voel ik me op deze plek een beetje triest worden. Ik denk aan het verdriet en het gemis van hen die niet meer onder ons zijn. Vorig jaar 19 september overleed mijn moeder, herinneringen aan toen komen terug.

korenmolen de hoop
korenmolen “de Hoop”

We fietsen verder, langs de Aardebollenweg en zien hier op de kruising met de Kosterseweg een gloednieuwe grote boerderij staan. Dit is de plek waar vroeger de stamboerderij van de familie stond. Hier woonden betovergrootouders. Ook toen was het een mooie grote boerderij met 18 werkpaarden, 15 melkkoeien, varkens, schapen en jongvee. Er was ook een paardenknecht en een inwonende dienstbode die later met de zoon trouwde.

We rijden langs het rusthuis Zorghvlied aan het Nazareth. Ook zien we aan de Papeweg het verbouwde huis waar een oom woonde. Wij zijn daar wel eens n.a.v. een familiere√ľnie geweest. Ik weet nog goed dat er kratten vol met appels stonden. Maar vandaag moeten we moeite doen om het huis, wat nu verbouwd is, te herkennen.

We rijden vanuit het stille dorp en de tijd van vroeger naar vandaag.

Veerse Meer
Veerse Meer

We rijden de Veerweg af en komen langs campings en zomerhuisjes bij het Veerse meer. Wat een vrolijke bedrijvigheid, veel watersport en toeristen op dit prachtige meer. Het is vandaag heel druk op het water, veel mensen zwemmen en genieten hier. Wat een verschil met vroeger, denk ik. Toen moet het hier heel rustig en stil zijn geweest.

In de verte zie ik de kerk en toren van Veere. We fietsen nu langs veel natuurgebieden met kreken, veel vogels en ganzen. We zien de Sluis van Piet met er achter een gemaal die de polder leeg moest malen.
Heel duidelijk is te zien dat de omgeving van Wolphaartsdijk tot 1800 een eiland was tussen Noord- en Zuidbeveland. We fietsen nu langs veel landbouwgebied. Ik ruik uien die nu van het land worden gehaald.

Fundamenten van de kerk in Oud Sabbinge
Fundamenten van de kerk in Oud Sabbinge

Ineens rijden we Oud Sabbinge binnen. Een heel oud dorpje van vroeger. Bij grote overstromingen in Zeeland kwam dit dorp nooit onder water te staan. Het dorpje lag 1 meter boven N. A. P. Alleen met de watersnoodramp in 1953 nam de zee bezit van het dorp. De geuzen hebben de kerk van Oud Sabbinge vernield. Alleen de resten staan er nog. De torenklok werd meegezeuld naar Wolphaartsdijk en in de gracht bij de kerk gedumpt. Honderden jaren later werd deze weer gevonden. Wat heeft dit gebied veel te lijden gehad van water maar ook van oorlogen. Begin 1800 telde het dorp Oud Sabbinge 700 inwoners. Er waren wel 4000 Franse soldaten ingekwartierd. Alle jongens van het eiland moesten in het leger van Napoleon. Een deel van hen sneuvelden.
Een Engels leger probeerde begin 1800 op Wolphaartsdijk te landen. Dit lukte niet maar veel boerderijen werden vernield door scheepskanonnen van de Engelsen. We fietsen nu terug naar onze auto bij het gemeentehuis.

Wat een zwaar en hard leven was het vroeger, bedenk ik me. Vechten tegen water en de vijand, armoede en proberen in leven te blijven. De kindersterfte was groot, wat een verdriet.. Wat is er veel ten goede veranderd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s