Een verrassend rondje Noord-Beveland met nog verder familieverleden.

Zeelandbrug verbindt Schouwen-Duiveland met Noord-Beveland
Zeelandbrug verbindt Schouwen-Duiveland met Noord-Beveland

Tijdens onze fietstocht rond Wolphaartsdijk zagen wij de pont waarmee je kunt oversteken naar Noord-Beveland. ‘Maak een rondje met een pontje’ lazen wij. Dit maakte ons nieuwsgierig en wij besluiten vandaag een rondje om Noord-Beveland te fietsen. Het oude eiland Noord-Beveland trekt, want ook hier ligt ver familieverleden.

In Colijnsplaat parkeren we de auto in de zo karakteristieke Voorstraat. Aan de uiteinden van de straat met zijn mooie bomen, zie ik aan de ene kant de kerk en aan de andere kant het oude gemeentehuis staan. Een mooi gezicht! We stappen op de fiets. Er staat een stevige tegenwind. Geen probleem, het zonnetje schijnt en straks hebben we vast de wind mee.

Colijnsplaat is een prachtig plaatsje en ligt aan de voet van de 5 kilometer lange Zeelandbrug. Elke donderdag is hier een visafslag waar vooral garnalen en de Oosterschelde kreeft wordt verhandeld.

Voorstraat in Colijnsplaat
Voorstraat in Colijnsplaat

We fietsen een prachtig stuk langs de Oosterschelde. Ik zie watersport, strandjes en veel toeristen. In de verte is de toren van Zierikzee te zien. We horen veel watervogels die goed te zien zijn bij de vogelkijkhut, waar wij een broodje eten. We rijden langs inlagen. Dit zijn kleine gevormde polders die achter de zeedijk liggen op plaatsen waar een grote kans voor een dijkdoorbraak was.. Inlagen waren oorspronkelijk akkers en weiden. Men bouwde landinwaarts een nieuwe dijk. Het materiaal daarvoor werd achter de Oosterscheldedijk afgegraven. Daardoor kwam het voor een deel onder water te staan en het was dan niet meer geschikt voor landbouw. Deze diepe natte moerassen zijn nu waardevolle natuurgebieden. Het is hier een rijk vogelgebied. Maar we fietsen niet steeds langs het water. We rijden nu langs polders, ik zie velden met aardappels, bieten en uien. Ook zijn er boomgaarden met veel appelbomen.

Nu rijden we Wissenkerke binnen. Hier ligt ver familieverleden, de ouders van grootmoeder woonden hier.

Overgrootvader was landbouwer in de Sophiapolder en in die tijd had men zelf de zorg voor de dijken. De strijd tegen het opkomend water was altijd aanwezig. Plotseling, in 1849 is bij stormvloed de polder helemaal ondergelopen en niet meer ingedijkt. In één klap waren ze de boerderij en het land kwijt. Alle kinderen waren al geboren, de kindersterfte was erg groot in dit gezin, wat een verdriet!

Voorzieningen waren er in die tijd niet. Wat een ramp was dit!

Het gezin is toen naar Wolphaartsdijk vertrokken. Vader, hij was toen 51 jaar, werd vrachtrijder, in die tijd ging dat met paard en wagen.

Nu is de Sophiapolder omgetoverd tot een waar lustoord. Ik zie het fantastische vakantieoord de Roompot. Veel vakantiehuizen, strandjes, toeristen en de Sophiahaven met zijn vele luxe boten.

Mensen genieten hier. Wat was dit vroeger anders.

de Sophiapolder is nu een jachthaven en bungalowpark
de Sophiapolder is nu een jachthaven en bungalowpark

We gaan weer verder en we fietsen opnieuw langs veel uitgestrekte polders met zijn vele dijken en ruisende bomen. Wat is het mooi om hier met wind en zon te fietsen, steeds is er een prachtig uitzicht naar de verre einden waar altijd weer het water is. Deze fietstocht is verrassend, ik had niet gedacht dat het hier zo mooi zou zijn. We zien een bord met informatie over de Oosterscheldekering. Wat een knap staaltje werk was dit.

Dan, na een heel eind, fietsen we door een sfeervol laantje ineens Kamperland binnen. Hier vlakbij de haven woonden de ouders van grootvader. We zien het huis met het ei op het dak, een smal paadje gaat naar de deur. Ook hier ademt nog de sfeer van vroeger omdat het witte huisje aan de buitenkant hoegenaamd niets veranderd lijkt. Buiten wel, want vandaag is het zomermarkt in Kamperland. Veel toeristen lopen langs de kraampjes waar van alles te koop is. Er klinkt luide muziek. Wij houden onze koffiestop op een gezellig terras en zien dit alles aan. Het is hier wel heel lekker in het zonnetje, maar we moeten verder.

Langs borden met mooie namen als Plankendorp en Stroodorp fietsen we over dijken weer langs bouwland. In de verte zie ik de toren en de kerk van Veere en de televisietoren van Goes. Ook zijn er steeds in de verte puntjes van de zeilen van de zeilschepen te zien want, steeds is er aan de rand weer dat water.

Nu komen we weer in een prachtig plaatsje,  Kortgene met zijn oude kerk en toren. De kerktoren is één van de weinige overblijfselen van het oude Noord-Beveland dat tijdens de Felixvloed in 1530 in de golven verdween. De torenspits bleef fier overeind staan gedurende 70 jaren.

Later hebben de Duitsers in 1944 de torenklok meegenomen. De klok werd per boot vervoerd, de boot zonk en de klok kwam op de bodem van het IJsselmeer te liggen. Gelukkig is deze klok later weer geborgen en terug geplaatst op zijn eigen plek. Hier bij Kortgene fietsen we weer langs bouwland naar de Oosterschelde.

Pontje over het Veerse Meer van Kortgene naar Wolphaartsdijk
Pontje over het Veerse Meer van Kortgene naar Wolphaartsdijk
... zo zag het vroeger uit, let op de ene steiger voor vloed en de ander voor eb
… zo zag het vroeger uit, let op de ene steiger voor vloed en de ander voor eb

Ik zie het pontje voor de oversteek naar Wolphaartsdijk. Met ongeveer net zo’n pontje ging grootvader vroeger ook al naar de overkant om zijn ouders in Kamperland op te zoeken. Wat een lange wandeling was dat van Wolphaartsdijk naar Kamperland. Het aardige is dat wij nu dezelfde route fietsen die hij vroeger liep. Een fiets had hij toen nog niet. Ik realiseer me dat zo’n bezoekje wel heel veel tijd en energie vroeg. Later was hij maar wat blij met zijn eerste fiets, wat een uitvinding en wat ging dat snel!

Vanaf de pont fietsen we nu veel langs het water terug naar Colijnsplaat.

Ons rondje Noord-Beveland hebben we bijna gehad. We zien nog een oude haveningang bij Kats en we rijden onder de lange indrukwekkende Zeelandbrug door. Dan, ineens zie ik een monument met het opschrift: “Voor de 117 Verdronken Dorpen” met de spreuk: “Het geldt voor nu en later. Wantrouw de macht van wind en water”.

Van al dit fietsen hebben we trek gekregen en aan de haven in Colijnsplaat zien we een gezellig visrestaurant waar we een maaltje vis gaan eten. “Wat een mooie omgeving is het hier nu, maar wat waren het vroeger barre tijden” denk ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s