Onderweg met de woensdag wandelclub.

Al een paar jaar wandelt  Freek met plezier met de woensdag wandelclub mee.  Altijd weer komt hij met enthousiaste verhalen thuis. “Wat is dat toch, zijn die routes die ze lopen zo fantastisch mooi?” dacht ik. Ik werd nieuwsgierig naar die wandelclub.

Op vrije dagen liepen we samen ook wel eens zo’n route. Maar dan ontbrak er toch iets. Toen ik stopte met werken vroeg ik of er nog een persoon mee mocht lopen. Ik was blij dat de “ballotagecommissie” mij toeliet (grapje).

Nu weet ik wat het verschil is. Want het is niet alleen de gezonde beweging in de buitenlucht die zo positief werkt, nee, de mensen die meewandelen die maken de wandeltochten tot een plezier.  De groep is juist zo leuk omdat iedereen zoveel capaciteiten en interesses heeft. Bovendien vind ik deze mensen zo prachtig  ook  omdat ze allemaal zo verschillend zijn.

De ene persoon weet veel van planten, bloemen en vogels, de ander weet veel van het landschap en geschiedenis, weer anderen weten ontzettend veel over juridische zaken, bouwkunde, financien.. het houdt niet op. Voor mij is dit de gelegenheid om al wandelend, wat ik graag doe, ook nog heel wat op te steken. Want steeds weer als ik de naam van een nieuwe plant hoor of iets hoor vertellen over bouwstijlen van de prachtige panden waar wij langs lopen dan spits ik mijn oren en dan hoop ik er iets van te onthouden. Het bijzondere is ook dat we allemaal bij dezelfde kerkelijke gemeente horen.  Dit wandelen en zo optrekken met elkaar verbindt  en geeft ook veel stof tot een gesprek. We leren elkaar beter kennen en begrijpen en ik weet zeker dat dit ook meewerkt om het goed te hebben met elkaar.  Als je elkaar iedere week zo meemaakt dan word je al snel vrienden.

sanatorium Zuidlaren
sanatorium Zuidlaren

Vandaag is het ook woensdag en ik denk aan vanmorgen. Freek en ik haasten ons om op tijd op de fiets te zitten. We rijden naar R die vandaag de route bepaalt. Als we onze fietsen stallen moet ik glimlachen want ik zie de groep gebogen rond een boek. We zijn allemaal blij dat we elkaar na de zomervakantie weer zien. Op het boek lees ik:   Egbert Reitsma, architect 1892 -1976  Meester in baksteen.  R zegt dat we een wandeling gaan maken langs enkele panden die Egbert Reitsma in ons mooie dorp Haren heeft ontworpen en gebouwd. Dat belooft wat!

De Stichting Egbert Reitsma zegt: Egbert Reitsma is vernieuwend en heeft een uniek eigen signatuur. Hij was lid van de kunstkring” De Ploeg”, de avant-garde in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw. Het hoogtepunt van zijn werk is het Noorder Sanatorium in Zuidlaren. Egbert Reitsma heeft veel bijzondere gebouwen gebouwd in Groningen , stad, provincie en de rest van ons land. Hij heeft een veelzijdig en mooi oeuvre achtergelaten, bouwde vernieuwend, op een manier die recht doet aan de kwaliteiten van de bestaande omgeving. Interessant is zijn zoektocht naar nieuwe vormen.

't Fortje
’t Fortje

Het is mooi zonnig weer en we lopen langs de Rijksstraatweg naar het huis met de naam ’t Fortje’. R vertelt dat dit huis gebouwd is in 1925. Het ziet er inderdaad ook uit alsof het een fort is. Door het hoge stijle dak lijkt het huis gesloten. Het heeft boven maar 2 kleine raampjes, beneden is een mooi erkerraam. Ik hoor vertellen over het bakproces van de stenen, de plaats waar die stenen in de oven hebben gelegen. Zo zijn de gesinterde stenen ontstaan die hier ook gebruikt zijn. Het huis komt op mij over alsof het een verstilde sfeer heeft.De eigenaresse vertrekt net en ze vertelt ons dat het huis destijds een vakantiewoning was en dat het later verbouwd is met meer licht en ramen aan de tuinzijde.  Het is altijd weer leerzaam, aardig en komisch om al de op- en aanmerkingen van verschillenden van ons te horen. Al pratend en luisterend lopen we verder.

de Vinkenburg
de Vinkenburg

Nu bewonderen we weer een ander huis op de Rijksstraatweg ,’De Vinkenburg’. Het huis ziet er statig uit met zijn witte zuilen en de engelen met attributen in de armen die waarschijnlijk de seizoenen van het jaar moeten uitbeelden. Het is verrassend te zien dat dit huis er heel anders uitziet dan het voorgaande. Al deze monumentale panden met hun mooie tuinen is een lust voor het oog. Het is hier  altijd  mooi wandelen in de sfeervolle groene lanen met hun  krommingen en bochten.

We staan weer stil bij  een huis ontworpen en gebouwd door Egbert Reitsma in 1935. Ik kan het bijna niet geloven want dit huis ziet er toch weer anders uit. Er is wel herkenning met de stijl  van Reitsma maar dit huis heeft ook weer zijn eigen sfeer en stijl met  ruime ramen. Er heeft destijds een arts in gewoond, vandaar dat er later een praktijkruimte aan vast is gebouwd. Eigenlijk wel jammer,  want daardoor verliest het huis toch iets van zijn verhoudingen wat het zo’n bijzondere charme geeft. De  huizen hier hebben allemaal zo’n mooie tuin, maar ja, deze omgeving  geeft je huis al een meerwaarde realiseer ik me. Mijn ogen trekken naar een heel schattig klein, voor mijn gevoel kabouterhuisje dat Reitsma niet ontworpen en gebouwd heeft. “O, wat een sfeertje, wat een heerlijk droomhuisje”, denk ik, “Ik zou daar best willen wonen!”

Al pratend  wandelen we verder. We staan stil bij een huis uit 1937 wat helemaal wit is geverfd. “Verven van stenen is armoe”, hoor ik iemand zeggen. We zijn er allemaal stil van. Wat jammer, zo’n mooi huis helemaal witgeverfd. Het mooie vlechtwerk van het metselwerk van de stenen is nu bijna niet meer te zien, het huis verliest zo zijn eigen karakter. Wel is dit huis goed te herkennen aan de stijl van Reitsma. Toch zien enkele andere huizen van Reitsma waar we langs lopen er  heel anders uit. Natuurlijk heeft geld, de wensen van de klant en de tijdgeest hier ook mee te maken. Op het eind van de wandeling staan we voor ons eigen kerkgebouw en we kijken naar het grijs geverfde Gorechthuis dat ook door Reitsma gebouwd is, wat een verrassing!

De zon schijnt nog steeds, maar onze magen knorren en we hebben koffiedorst. R loopt stevig voorop want aan hem is de eer ons allen te verrassen met koffie met wat lekkers. Zo gaat dat dus iedere woensdagmorgen. De wandeling mag dan gemaakt zijn, de ochtend is nog lang niet voorbij. De gastheer zet koffie en wij vervolgen onze gesprekken met elkaar. We drinken koffie, eten heerlijk gebak, snoepen chocolade, praten en lachen wat af maar ook hebben we heel diepgaande gesprekken. Het kan overal over gaan. En, voordat we er erg in hebben kan het laat worden. Ja, ja, gezelligheid kent geen tijd. Dan veert er altijd wel iemand op met de roep: “O, ik moet nodig naar mijn afspraak of naar de tandarts!” of naar nog wat anders. Meestal staan we dan allemaal op om te vertrekken. We spreken nog even af wie de volgende week de eer en beurt heeft ons te ontvangen en dan stappen we weer op de fiets.  R is organisator van het geheel, ieder dinsdag stuurt hij ons  een mail met informatie over plaats en tijd.

“Het was weer mooi”, denk ik als we naar huis gaan. “Ik heb weer wat geleerd en verheug me nu al op de volgende week woensdag”. Wie weet wordt dat een wandeling langs wilde bloemen en planten in de nazomer? Of zullen we lopen langs driften, stegen en lanen in Haren? Mooi hoor, zo’n woensdag wandelclub, de woensdag wordt er door gekleurd!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s