Nazomer en beginnende herfstverkleuring in de duinen

Vandaag, 16 september is het zomers warm. Deze mooie nazomermiddag vraagt om een wandeling in de duinen. Halverwege de middag rijden we over de dijk die bedekt ligt onder dikke kluiten klei, sporen in de grond buigen af naar het omgeploegde veld.

De boeren zijn druk bezig geweest om de oogst van het land te halen. Veel droge bladeren dwarrelen al van de bomen. Witte paddenstoelen staan te pronken in het gras. Het lijkt wel alsof de herfst nu al wil komen.

We parkeren de auto en lopen het hoge paadje naar de duinen in. Al snel lopen we in dit prachtige gebied waar we zo graag zijn. Freek maakt foto’s en ik loop achter hem aan. Wat is het hier toch een heerlijk oord. Het broedseizoen is afgelopen en we kunnen nu overal lopen.

bramen, hop en duindoornbessen
bramen, hop en duindoornbessen

Door de intense stilte lijkt het alsof de struiken nog meer ruisen. Er zijn veel bramen dit jaar. We eten een paar. In de verte klinkt het schorre geluid van een fazant. Ik weet niet wat ik zie. Wat is dit gebied de laatste weken veranderd. Het lijkt wel of de dag van vandaag twee gezichten heeft. De warmte van de zon gloeit nog en beginnende herfstkleuren laten zich al zien. Heldere kleuren van de wilde bloemen hebben plaats gemaakt voor veel tinten groen. Ik zie nog maar een heel klein beetje zacht roze heemst. Het heelblaadje heeft bijna zijn tijd gehad. Maar laag op de grond bloeit veel paarsrood ogentroost. Wat lijkt dat mooi zo naast de wuivende graspluimen en het zacht groene pad.

De avondzon zet alles in een gouden gloed. Kijk eens naar de oranjerode duindoorn in de zon en de struiken met rozenbottels. Maar wat zie ik daar toch hangen? Het is een tak vol met witte bellen hop die zich vast slingert in de struiken. Ik zie steeds meer witte bellen hop hangen. Laag bij de grond bloeit veel watermunt.
Ik pluk een blaadje en ruik de geur van munt.

Een prachtige struik met fijne bloemen trekt mijn aandacht. Ik zie hem in het wit maar ook in het geel. Wat zou dat zijn? Later thuis kijk ik in mijn plantenboek. Zou het geelhartje, ruw parelzaad of heel iets anders zijn? Je moet echt wel een kenner zijn om dit alles te herkennen.

Ik pluk een graspluim, een tak met hop, klaver, peen, duizendblad, en het heelblaadje. Het is een mooi bosje geworden waar de herfstkleuren in te zien zijn. Het warm groene pad voelt alsof het fluweel is. Ik kijk om me heen en zie duidelijk beginnende herfstverkleuring met zijn tinten bruin, okergeel en groen.

We komen niemand tegen. Meestal lopen we hier alleen. Waar vind je dat nog in ons land? Dit is een plek om na te denken en zo kom je tot jezelf. Een paar weken geleden liepen we hier met een gids en we herkennen de paadjes. We zijn nu ook helemaal op het eind bij de oostkant.

velden zeekraal verkleuren al van groen naar rood
velden zeekraal verkleuren al van groen naar rood

We lopen nu langs enorme velden groen zeekraal, het verkleurt naar rood. Het is een prachtig gezicht.
Na een eind lopen zien we een heel smal pad, de gids noemde dit een reeënwissel. We komen nu op het stille wijde strand en ik zie dat zich hier kleine duintjes vormen. In het zand zijn sporen te zien die door stroming van de wind zijn ontstaan. Langs diepe konijnenholen lopen we verder.
jonge nieuwe duinen, reeenwissel en watermunt
jonge nieuwe duinen, reeenwissel en watermunt

Ach, kijk toch eens, ik zie een dode zeehond liggen, zonder kop “Die is vast in een schroef van een schip terechtgekomen,” zegt Freek. We horen de motor van een baggerschip, die moet de vaargeul naar de haven openhouden. De sluizen van het Haringvliet zijn al dichtbij, ik tel er vijftien. We genieten van deze wandeling. Met de avondzon in ons gezicht lopen we nu terug. De gouden zon gaat bijna onder. Dit is altijd een wonder en het verveelt nooit. Ineens is het snel schemerig en fris.
de wind maakt kunstige vormen in de duintjes; baggerschip houdt de vaargeul naar de haven bij het Haringvliet open
de wind maakt kunstige vormen in de duintjes; baggerschip houdt de vaargeul naar de haven bij het Haringvliet open

We lopen terug langs de kreek die in verbinding staat met de zee.
Nu lopen we langs het stukje duinen dat is weggehaald en doet denken aan de Slufter op Texel.
Snel pluk ik nog takjes watermunt voor een lekker kopje thee.
Op de parkeerplaats staat nog maar één auto.

En op tafel staat nu een klein bosje bloemen, ik zie de herfst al zachtjes komen.
[ Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin ]
2014-09-18_09.51.43

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s