Een wandeling vol verrassingen

Zou dit de laatste mooie nazomerdag zijn? Deze dag, 4 oktober daagt uit om lekker buiten te zijn, wat zullen we gaan doen? Een lange wandeltocht maken in Twente, daar hebben we zin in. Die omgeving is  prachtig. Jaren geleden liepen we met het Pieterpad door mooi Twente en met het Noaberpad liepen we hier ook.

Om 7.30 uur trekken we de deur achter ons dicht en met de rugzak op lopen we naar het station. Het is stil op straat en nog fris zo vroeg in de morgen. Maar als we bij het station komen dan zie ik al vrolijke bedrijvigheid. Nee, wij zijn echt de enigen niet die op deze zonnige zaterdagmorgen in de trein stappen. Een ouder echtpaar vertelt ons enthousiast over hun jaarlijkse vakantie naar Schin op Geul in Limburg. Wat hebben ze er zin in en wat heerlijk dat ze er met de trein kunnen komen! Een kennisje vertelt dat ze vandaag naar een familiebijeenkomst gaat en dat ze er reuze zin in heeft. Ik proef het enthousiasme dat aanstekelijk werkt. Wachten duurt zo niet lang. Als de trein stopt en alle mensen zijn ingestapt, zie ik dat we een stil en rustig perron achterlaten.

We hebben een ruimte voor onszelf en we kunnen nu lekker even lezen. Ik reis weinig met de trein, het valt me op dat het uitzicht naar buiten erg mooi is. Zo gaat de reis snel. Om 10.30 uur lopen we het station van Oldenzaal uit, nu goed de routebeschrijving lezen en op pad!

een mooi kunstwerk: bank vastgehouden door twee handen; het lijkt te zweven boven het gras
een mooi kunstwerk: bank vastgehouden door twee handen; het lijkt te zweven boven het gras

We lopen langs een ziekenhuis en mooie villa’s en direct is de omgeving al heuvelachtig. We zien het prachtige landhuis “De Haer” dat in 1881 voor de textielfabrikant Gelderman is gebouwd. Het huis staat in een parkachtige tuin met hoge bomen en een vijver. We lopen verder langs het landgoed Kalheupink het park binnen. Het Kalheupinkpark stamt uit de tijd dat de textielindustrie in Twente glorieus bloeide. De textielfamilie Gelderman stichtte dit landgoed in 1913 met een tuin dat in Engelse stijl is aangelegd. Wat is hier veel bos, glooiende weiden en een waterplas vormen samen een fraaie natuur.

links: sculptuur "gevederde benen" in het park en rechts: zwammen/paddenstoelen in de bossen
links: sculptuur “gevederde benen” in het park en rechts: zwammen en paddenstoelen in de bossen

Ik zie hier ook bijzondere bomen en kunstige beelden staan. Deze sculpturen trekken onze aandacht. Bij een opvallend mooi beeld van een bank die wel gedrapeerd lijkt te zijn staat een bordje met de tekst: ‘Na gedane arbeid is het goed rusten’ Verderop zien we een sculptuur van twee gevederde benen, op het bordje staat: ‘Lichtvoetig’ Verrast kijken we om ons heen. Mooi is het hier! Het is hier zo’n ander gebied dan thuis. Het lijkt wel alsof we ver weg zijn, de witte villa met z’n ronde toren achter de heuvel doet ons aan Spanje denken. Dat komt ook doordat het hier zo mooi heuvelachtig is. Die rijke textielbaronnen wisten wel waar ze graag wilden wonen!

het lijkt wel of we in zuid Europa wandelen
het lijkt wel of we in zuid Europa wandelen, witte huizen en glooiend landschap

De zon zet alles in zo’n mooie gouden gloed. Het zonnetje warmt en de jas kan al uit. We lopen langs de zonnige bosrand met het weiland er naast. We zien Twentse boerderijen en schuren en we lopen tussen twee schuren door. Ik zie dat dit een rustpunt is en dat we hier een kopje koffie kunnen drinken. Je kunt jezelf hier bedienen. Wat aardig is dat! Het voelt als welkom. Er staan picknicktafels, er liggen folders en er is zelfs een toilet. We maken een praatje met nog twee wandelaars die ons enthousiast vertellen over deze mooie gastvrije omgeving. Volgende week is hier een duo marathon waarbij gelopen en gefietst mag worden. Onderweg worden de deelnemers dan getrakteerd op drinken en allerlei lekkere hapjes. Nu doen zij al lopend aan geocaching, een spannende bezigheid. Met gebruik van een gps-ontvanger en het volgen van opdrachten moeten zij een verborgen ‘schat’ zien te vinden. ‘Wat zijn er toch veel leuke dingen te doen,’ bedenk ik me. Verderop in het zonnetje zie ik een groepje mannen aan een picknicktafel vergaderen en lunchen. Er komt iemand aanlopen en hij nodigt ons uit om ook van hun lunch te genieten. Hij vertelt dat zij van de Vrijwillige Politie zijn en vandaag een studiedag hebben. Er zijn nog zoveel lekkere broodjes over, het zou anders toch weggedaan worden.. “Dus, eet er lekker van,” wordt ons gezegd. Wat een verrassingen vandaag, we treffen het maar weer. Al pratend genieten we van de lekkere broodjes. Er is nog meer eten over.

geveltekens en Twentse boerderijen
geveltekens en Twentse boerderijen

Er komt nog een dappere wandelaarster langs en wij nodigen haar uit om hetzelfde te doen als wij. Ontmoetingen onderweg, wat is zoiets toch altijd weer verrassend! We zijn allen enthousiast over het lange afstand wandelen en vaak worden er zo tips en adviezen aan elkaar gegeven. We lopen dezelfde route en lopen zo samen een stukje verder. Freek maakt foto’s. Er is zoveel moois te zien. Ik ruik de herfst die al zo duidelijk aanwezig is. Ik zie witte en bruine paddenstoelen, ze lijken wel kunstwerkjes die op een boomstam groeien. Na een poos zien we de wandelaarster weer. Soms is het lastig om te weten welke weg de juiste is die gelopen moet worden. Samen dubben we erover en we besluiten de linkse weg te nemen. Dan lopen we weer verder, we genieten van de warme zon en de mooie omgeving. Maar als we de wandelaarster weer tegenkomen is het ons alle drie duidelijk dat we niet meer de juiste route lopen. Maar, gelukkig, Freek pakt zijn smartphone en zoekt via de navigatie waar we langs moeten. We besluiten om samen verder te lopen want met de hulp van de navigatie komen we er altijd wel uit. We merken wel dat we best een stukje extra om moeten lopen om weer op de route te komen. Maar in deze mooie omgeving in het warme zonnetje is dat helemaal geen probleem.
We zien het kerktorentje van de Lutte en we lopen het dorp binnen. We zien een terrasje en dat trekt! We gaan hier lekker samen wat drinken. Gezelligheid kent geen tijd, maar toch, we moeten wel verder! De wandelaarster, Gemma heet ze, wil ons als dank voor de hulp trakteren. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Maar, als onze wegen scheiden zeggen we: “Bedankt Gemma, het was een aardigheid om vandaag een gedeelte van de wandeling samen te doen!” Ik zie een heerlijke ijssalon en we kunnen het niet laten hier ook nog even van te genieten.

kapelletjes en kruisen
kapelletjes en kruisen

Maar nu moeten we toch nodig weer verder lopen want we hebben zeker nog wel een paar kilometertjes te gaan. We lopen langs mooie boerderijen met de mooiste geveltekens op de nok van het dak. De streek hier in Twente pronkt graag met deze geveltekens. Vroeger had dit een mystieke functie. De bewoners hoopten zo onheil af te weren en de geesten gunstig te stemmen. Er zijn ook pure religieuze figuren op de geveltekens te zien. We zien een kruis, een anker en een hart wat geloof, hoop en liefde betekent. We lopen langs een bijzonder mooie theekoepel op een prachtige plek. In de beschrijving lees ik dat we nu langs een voorde, een doorwaadbare plaats van lang geleden lopen. Het is leuk om dit alles te lezen, je ziet zoveel meer als je dit alles weet. We lopen langs een beukenlaan en de beukennootjes knisperen onder mijn voeten. Bolsters van honderden kastanjes liggen op de grond en de diep bruine kastanjes glimmen in de zon. Zachtjes zing ik: ‘Zie je de kastanjes aan de bomen, zie je al de eikels in het bos. Nu is het herfst de bladeren vallen, nu is het herfst in ieder bos’.
De koeien liggen loom bij elkaar te slapen in de zon. Ik zie de verschillende kapelletjes en crucifixen. Deze verstilde plekken doen me nadenken en dat voelt goed. We passeren een ijverige fietser. “Mooi is het hier in ons Twente vind je niet?” roept hij. Als we zeggen dat we uit Haren komen om al dit moois te beleven dan kijkt hij ons met verbazing aan.

links boven: enorme boom in het arboretum; rechtsboven en linksonder: wandelen langs de bosranden; rechtsonder: theekoepel
links boven: enorme boom in het arboretum; rechtsboven en linksonder: wandelen langs de bosranden; rechtsonder: theekoepel

We zitten al op het eind van de wandeling en we lopen het stille station van Oldenzaal binnen. Nog even wachten, de trein komt zo.

’s Avonds om half tien zijn we weer thuis. ‘Best leuk, zo’n wandeling en het was een mooie dag vol met verrassingen,’ denk ik.

[ Deze site volgen? Klik dan op volg in de zwarte balk bovenin ]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s