Wandel mee met ‘TeVoet’ over onverharde paden.

In de krant lees ik: Onder leiding van een gids van IVN/Natuurmonumenten gaan we De Kwade Hoek en Oostduinen al wandelend verkennen op 18 oktober.
Deze oproep trekt, hier hebben we zin in! Vorige week liepen we nog in De Kwade Hoek. We waren verrast over de grote verandering in dit gebied. In de zomer liepen we hier over een smal slingerpaadje langs kleurige bloemen en planten. Maar nu, vorige week was de metamorfose compleet. Het kleine slingerpaadje leek van de aardbodem verdwenen. Dit was geen werk van de natuur, maar van machines. Brede stroken duindoorn en andere struiken en planten waren weggehaald. Altijd weer is er de strijd tegen het oprukkend en verstikkend dicht groeien van al dit groen. Belangrijk is dat er ruimte komt voor het ontkiemen van veel wilde bloemen en planten. Een goed beheer is dan ook noodzakelijk. We liepen over een breed pad met een weids uitzicht naar alle kanten. Verdwenen was alle kleur en fleur aan bloemen en planten. Tijd voor veel tinten groen met warme herfstkleuren was aangebroken. Het leek alsof we in een totaal ander gebied liepen. Maar, mooi was het zeker! Ja, juist vandaag lijkt het ons leuk en leerzaam om hier met een gids te wandelen.
Als we aan komen rijden zie ik al veel auto’s op de parkeerplaats staan. Dat belooft wat! Een grote groep wandelaars staat hier al gezellig met elkaar te praten. Ook enkelen hebben hun trouwe viervoeter meegenomen. Het lijkt wel een feestje! Iedereen wordt hartelijk ontvangen met een kopje koffie met wat lekkers er bij. Wat een warm welkom is dit! Dit is ter gelegenheid van het 20 jarig bestaan van de vereniging van wandelaars ‘TeVoet’. Deze vereniging komt op voor de belangen van wandelaars met als doel: Meer en betere onverharde wandelmogelijkheden en behoud van cultuurhistorische paden. Het motto is dan ook, ‘onverhard van dorp tot dorp’.

Boven: We verzamelen ons bij de parkeerplaats; Midden links: De zee kan in- en uitstromen in de Kwade Hoek. Onder: We zien de zeilboten op de Noordzee.
Boven: We verzamelen ons bij de parkeerplaats; Midden links: De zee kan in- en uitstromen in de Kwade Hoek. Onder: We zien de zeilboten op de Noordzee.

Contactpersoon Frans Meijdam heet ons allen hartelijk welkom. We worden in drie groepjes verdeeld. Ieder groepje gaat met een gids op pad. “Kom Rosa”, hoor ik iemand tegen een mooie bruine jachthond zeggen. Vrolijk springt Rosa omhoog. Ik glimlach, en zachtjes zing ik in mijzelf: ‘Rosa, Rosa, bloemen op je hoed, alle mooie meisjes zijn zo zoet’. Ik geniet. Wat een fantastisch weer! Het is uitzonderlijk mooi voor de tijd van het jaar. Vandaag, 18 oktober schijnt de zon warm in mijn gezicht. De jas kan zelfs uit! We lopen het hoge paadje op naar het bord met informatie over De Kwade Hoek. In de verte zien we de Maasvlakte.
In dit gebied kan het water vrij in- en uitstromen. Dit is dan ook een dynamisch getijdengebied binnen de Duinen van Goeree. Het is een buitendijks duin en kwelderlandschap. De zee en de wind hebben er vrij spel en scheppen er een dynamisch ruig landschap. Al stuivend worden hier nieuwe duintjes gevormd met vochtige valleien met zeekraal en zeeasters. In de zomer zag ik het heelblaadje en veel heemst op de zoete delen. Ook verwonderden we over de mooie paarse orchideeën. Zoutminnende planten kunnen hier groeien. In de verte zien we poelen. De gids vertelt dat het zoute water zwaar is en naar beneden zakt. Daar zijn soms krabjes te zien. Het bovenste deel (zoet water) is drinkbaar voor de beesten. We zien nu veel zaden en bessen in de struiken. Dat is heerlijk voedsel voor de vogels en de trekvogels die weer met hun tocht zijn begonnen.
De gids, Corry, wijst ons op de verdikkingen in het riet, zodat het riet bij buigen niet knapt. Een stengel riet gaat rond en we voelen er aan. Wat weet zo’n gids toch veel te vertellen over al de planten en bloemen! Het is een aardigheid om naar dit alles te luisteren en hier wat van op te steken. Ik spits mijn oren en schrijf iets op want ik wil niet alles vergeten. Ik hoor veel namen van planten noemen. De gele bloemen van Jacobskruiskruid en de zaden van het uitgebloeide heemst. Ik zie de prachtige okergele, oranje bessen van de duindoorn, het roze van de duizendguldenkruid, het tere gele melkkruid. Steeds maar weer staan we stil en we buigen ons over het wonder van de natuur en over van alles wat hier groeit. Corry praat honderduit over alles wat haar gevraagd wordt. Ze hoeft geen nee te verkopen. Op alle vragen heeft ze wel een antwoord. We worden allen enthousiast, dit werkt aanstekelijk. Het is een aardigheid en ik hoor veel verhalen en opmerkingen om me heen.

Boven links: korstmossen op de vlierstruik; Boven rechts: zeeaster; Midden: wandelen langs de nieuwe duintjes; Onder links: melkkruid; Onder rechts: witte honingklaver
Boven links: korstmossen op de vlierstruik; Boven rechts: zeeaster; Midden: wandelen langs de nieuwe duintjes; Onder links: melkkruid; Onder rechts: witte honingklaver

Helemaal achteraan loopt Cor, een vogelaar die stil en goed om zich heen kijkt en luistert. Het valt me op dat hij meer naar boven in de lucht kijkt dan naar beneden naar de plantjes op de grond. Grappig is dat. Maar daar in de lucht is het één en al beweging. De vogels lijken mij lastiger te volgen en te herkennen dan de bloemen en plantjes op de grond. Als wij ons over een plantje buigen, dan vliegt dit niet plotseling weg! Van de kennis van Cor wil ik ook graag profiteren en er wat van leren. Ik minder mijn vaart en ga naast hem lopen. We zien allemaal veren op de grond liggen. “Dat is waarschijnlijk het werk van een sperwer, hoor ik Cor zeggen. Een sperwer ruimt dode vogels op. Zie je daar in de lucht die grote zwarte lompe vogel met zijn gespreide vleugels? Dat is een buizerd, die komt waarschijnlijk uit Zweden of Polen. Die draait rondjes en zoekt zo zijn prooi. Kijk, daar in de verte is de torenvalk die hangt stil in de lucht. Zo, stil hangend ‘biddend’ zoekt hij naar zijn prooi om dan plotseling pijlsnel naar beneden te duiken om zijn prooi te verslinden”. ‘Fantastisch, denk ik wat bijzonder om zo veel van vogels te weten. Je ziet en hoort dan zo veel meer’. Ik hoor Cor zeggen dat de spreeuw de geluiden van andere vogels imiteert. Enthousiast praat Cor over zanglijsters, merels, vinken, putters en de koolmezen die hij hier en in de verte ziet rondfladderen. “Zie je al die bessen van de duindoorn? Zegt Cor, één zo’n klein besje bevat voor de vogels net zoveel vitamine C als één sinaasappel voor ons. Er komen hier veel trekvogels langs en al die bessen hebben zij hard nodig om weer energie voor de lange zware tocht op te doen”. In een struik hangt iets vreemds, het lijkt op een propje plakkerige aarde. Cor plukt het een beetje open en vertelt dat dit door de bastaardsatijnvlinder is neergelegd. In dit propje zitten eitjes, later zullen zij zich weer ontwikkelen tot vlinders. Ik verwonder me en word stil van al dit moois.
In de verte wijst Corry op een vlierstruik die bijzondere gele vlekken heeft. Het is korstmos dat zich hier op de takken hecht. Door een loep zien we hoe kunstig en mooi dit er uitziet. We lopen nu verder en zien het water dat vanaf de zee binnen komt. Een lief klein licht lila bloempje trekt mijn aandacht. We buigen ons over deze nog mooi bloeiende zeeasters. Er naast groeit het zacht groene lamsoor. “Dat smaakt heerlijk ziltig bij vis, hoor ik iemand zeggen. Maar, deze zoutminnende plantjes zijn beschermd, ze mogen niet geplukt worden”. ‘Gelukkig maar denk ik, er zou anders niets van over blijven’. In de verte zien we een zachte lichte waas van pluisjes, het zijn de uitgebloeide zeeasters. Op zee pronken witte zeilen van zeilboten. Wat een mooi gezicht is dit, nooit raak ik hierop uitgekeken.
Er vormen zich hier nieuwe duintjes. Het biestarwegras doet zijn best om het piepkleine beginnende duintje vast te houden. Daarna groeit helmgras op de duinen. Het water komt van verschillende kanten naar binnen. Dit bewegende water kan zo weer gemakkelijk wegstromen. Dat is belangrijk voor het voortbestaan van de zoutminnende planten. Corry wijst ons op zeewolfsmelk, hertshoornweegbree, de gele herfstbitterling, de rode zeekraal en het mooie witte honingklaver.

Links: Boven op de toren is de omgeving goed te zien; Rechts: genoeg voer voor de vogels, zoals bessen van de nachtschade en bramen
Links: Boven op de toren is de omgeving goed te zien; Rechts: genoeg voer voor de vogels, zoals bessen van de nachtschade en bramen

We beklimmen de uitkijktoren met zijn prachtig verre uitzicht naar alle kanten, we genieten ervan! Langs bramenstruiken en een heel lang stil pad komen we op het weidse strand. Het zand loopt zwaar maar in de verte lonkt het witte strandcafé ‘De Zeester’, waar we samen koffie gaan drinken. Wat een heerlijk plekje is het op dit zonnige terras. De vereniging ‘TeVoet’ trakteert ons, hartelijk bedankt hiervoor! Gezelligheid kent geen tijd maar we moeten weer verder. We lopen het strand af en gaan nu bij een zacht groen graspad de duinen in. Iets opvallend felroods trekt de aandacht. Corry vertelt: ”Dit is het rood van nachtschade, en dat kleine lila bloempje is het reigersbekje.” We klimmen de hoge duinen op en zien opnieuw hoe mooi het hier is. Corry wijst ons nog op bitterzoet, biggenkruid, ereprijs en ik weet niet wat allemaal nog meer. Er is ook zoveel te zien en te vertellen! Bij een heldere blauwe poel zien we het paars van wilde marjolein en witte zomersneeuw naast het zachte rendiermos en witte avondkoekoeksbloemen. “Die trekt insecten als het donker is door zijn geur, dat is vaak zo bij witte bloemen”, hoor ik Corry zeggen. ‘Wat is dit alles toch een wonder’, denk ik stil.
We strelen het kleine zachte hazepootje en de groene muizenoortjes. Wat zijn die namen mooi bedacht! Het pomphuisje ligt al achter ons en we lopen verder het waterwingebied in waar water opgepompt wordt.

Boven: Helder water in de duinen van het waterwingebied; Onder links: muizenoortjes, Onder midden: avondkoekoeksbloem; Onder rechts: zomersneeuw
Boven: Helder water in de duinen van het waterwingebied; Onder links: muizenoortjes, Onder midden: avondkoekoeksbloem; Onder rechts: zomersneeuw

Wat is dit een bijzonder mooie leerzame maar ook gezellige wandeling. Ik bedenk me dat dit ook komt doordat de groep zo veel belangstelling heeft en onder de indruk is van al dit moois. Steeds weer als iets ons oog trekt dan lopen we er op af. Nu zijn het de paddenstoelen die de aandacht trekken. We zien kleine witte, bruine, zwarte maar ook gele paddenstoelen. Een wel heel bijzondere wit met bruin gevlekte paddenstoel die hoog op een steel prijkt, vinden we wel het allermooist. We maken foto’s van alle kanten. Ik word stil van al dit moois wat we vandaag beleven. Rosa, de hond loopt nog steeds vrolijk door. Het raakt me dat Rosa zo gericht is op haar baasje. Ze wil niet dat Corry, haar baasje wegloopt. Rosa is zo gehecht aan Corry, die vertelt dat Rosa vannacht wel lekker zal slapen. Ik bedenk me dat we dat allemaal wel zullen doen na zo’n mooie wandeling. In de verte is geroezemoes op de parkeerplaats. We zijn er weer! Toch wel jammer dat deze wandeling weer voorbij is. We bedanken de gidsen en de vereniging ‘TeVoet’ hartelijk en stappen weer in de auto.
‘Toch wel erg leuk en leerzaam om met zo’n groep wandelaars van ‘TeVoet’, en een gids op stap te gaan’, bedenk ik me als ik ’s avonds op de bank zit.

Boven: via de hogere duinen komen we in het lagere duinlandschap; Onder: Langs de paden zien we mooie paddenstoelen.
Boven: via de hogere duinen komen we in het lagere duinlandschap; Onder: Langs de paden zien we mooie paddenstoelen.

[ Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin ]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s