Oppasdagen hebben een gouden randje.

Als ik aan mijn kleinkinderen denk, dan word ik vanzelf warm van binnen.
Het is ook altijd weer een feest om ze te zien, ze te knuffelen en een band met ze op te bouwen. Het mooiste vind ik dat ze allemaal zo verschillend zijn, net als hun ouders. Ieder mensenkind op zich is een groot wonder, ze zijn allemaal prachtig zoals ze zijn.

quinten
quinten

” Mam, willen jullie zaterdag op Quintje passen, zou dat kunnen?” werd ons gevraagd. Ik voelde me gelijk blij worden. ” Natuurlijk doen we dat, het komt goed uit en we zorgen dat we op tijd bij jullie in Rijswijk zijn, ” was onze reactie. Ik heb zin om op kleine Quinten te passen . Het is immers heerlijk om zo’n kleintje helemaal alleen voor jezelf te hebben. Je hebt dan lekker de tijd om hem te knuffelen en te verzorgen en er een gezellige dag van te maken. Ik vind het zelfs een beetje spannend. Quintje is nu zeven maanden oud en hij ziet ons niet vaak, ik hoop dat hij zich veilig voelt als we bij hem zijn.

Als we binnenkomen, kijkt Quintje ons lachend en met grote oogjes aan. Maar, als we dichterbij komen, wendt hij verlegen zijn hoofdje af. Dan kijkt hij naar zijn mama alsof hij wil vragen of het allemaal wel goed is. Ik zie deze reactie vaak bij kleintjes en ik vind het zo’n pure reactie. Als mama positief reageert dan voelen ze zich gesterkt om vertrouwen in die persoon te hebben. Quintje lacht en hij vindt het prima dat ik hem in mijn armen neem.
Wat is het baasje de laatste weken gegroeid!
Het is direct te zien dat hij een jongetje is!
We drinken koffie en praten nog even bij voordat Esther vertrekt. Voor het raam zwaaien we mama na en de oppasdag kan beginnen. Eerst maar even knuffelen en daarna gaat hij lekker in de box spelen. Daar ligt een grote ronde blikken trommel. Wat een mooi geluid maakt dat ding als je er op slaat! Freek maakt er een filmpje en foto’s van. De box staat voor het raam, een mooie lichte plek, op straat is immers veel te zien. Ook leg ik Quinten een poosje op het kleed op de grond. Zo heeft hij lekker de ruimte om zich te bewegen en om te rollen. Wij eten een broodje en ook Quintje eet hele kleine stukjes brood. Hij sabbelt er zo lekker op ! Misschien is hij wel aan een slaapje toe. Na het flesje stop ik hem in zijn bedje. Maar daar heeft hij echt helemaal geen zin in, Quinten protesteert met huilen, het is immers veel te gezellig nu ! Ik neem hem in mijn armen en zing een paar liedjes met hem. Zachtjes gaan zijn oogjes dicht, die schat, hij slaapt.. en heel stil leg ik hem in zijn bedje.

flesje drinken, eten en trommelen op de trommel
flesje drinken, eten en op de trommel slaan

Na een uurtje slapen hoor ik hem en als ik kom kijkt Quintje me blij aan. ‘ Ben je wakker geworden omdat je een vieze luier hebt? ‘ denk ik. Hij krijgt een schone luier en ik trek hem een jasje aan want we gaan wandelen. Het lijkt wel alsof Quinten weet dat we naar buiten gaan. Wat is het toch een wonder, je voelt en ziet aan een klein mensje hoe hij zich voelt.. Hij ligt zo tevreden in de wandelwagen en kijkt met grote ogen voor zich uit.
Wij genieten ook. Wat is het toch heerlijk om nu ook op Quinten te passen en wat is hij een schat! Ik zou wel heel vaak op hem en al mijn kleinkinderen willen passen maar dat kan nu eenmaal niet. Dat heeft allemaal met afstand en tijd te maken. Het is toch al een voorrecht en bijzonder dat we elkaar regelmatig kunnen zien.

Het is vandaag een mooie zonnige herfstdag. Het is een genot om buiten te zijn. Rijswijk is mooi. We wandelen door de mooie laan die gesierd wordt met goudgele, rode en bruine bladeren die van de hoge bomen dwarrelen. We lopen over knisperende bladeren naar de gezellige markt rondom een grote kerk. Er staan veel kraampjes met fruit, groente en ik weet niet wat allemaal nog meer. Ook zijn er winkels die er aantrekkelijk uitzien met aparte kleding en leuke hebbedingetjes. Er heerst een rustige dorpse sfeer. We kopen mooie bossen bloemen en een paar goede flessen wijn. We lopen langs de vijver bij een landgoed en we kijken naar de eenden die hier een goed leven hebben. En kijk nu eens naar Quinten?
Ik zag het zopas al, heel langzaam zakken zijn oogjes dicht en.. hij ligt heerlijk te slapen!
2014-10-15_13.55.32
Freek maakt foto’s en ik besef dat ik dubbel geniet van oppasdagen maar ook van alle momenten als ik mijn kinderen en kleinkinderen zie. Graag wil ik ze houvast, hoop en moed meegeven dat meer waard is dan tastbaar goed. Weten dat je er niet alleen voor staat, in tijden van tegenslag en verdriet. Dat hebben we allemaal in ons leven hard nodig . Ach, ik kan al deze gedachten beter overgeven. Zelf weet ik me toch ook gedragen en gesteund in moeilijke tijden? Ik ervaar het als een rijkdom dat Freek en ik samen mogen oppassen en dit alles mee mogen maken. Gezondheid is een groot goed.

De buitenlucht en het warme zonnetje maakt slaperig, Quinten slaapt diep. Wij wandelen stil verder langs de mooie lanen naar de Vliet. Het glinsterende frisse water trekt en we zien bootjes met vrolijke mensen voorbij varen. Iedereen wil vandaag nog graag van het zonnetje genieten!
Verderop in de zon staat een bankje en wij gaan hier even zitten. Heel langzaam zie ik de oogjes van Quinten opengaan en hij kijkt ons lief aan. Het wordt nu toch een beetje frisser en ik voel aan zijn witte sokjes dat zijn voetjes wel koud kunnen worden. We lopen nu terug want het wordt tijd voor een fruithapje en een flesje lijkt me.

wandelen en kijken naar de bootjes op de Vliet
wandelen en kijken naar de bootjes op de Vliet

We zijn weer thuis en o, wat smaakt dat fruithapje lekker! Quintje vindt het maar jammer dat het op is. Zo na de buitenlucht smaakt het flesje ook dubbel lekker. Ik warm zijn voetjes.
Daar gaat de deur open. Quintje lacht want daar komt zijn papa Gert.
Wat een pracht span die twee samen te zien , wat een plezier en ontspanning geeft dit!

Samen genieten we van het bij elkaar zijn. We eten heerlijke zelfgemaakte courgette-spinaziesoep.
Quintje eet ook kleine stukjes brood en een potje met worteltjes. Hij vindt het heerlijk, het mondje gaat wagenwijd open!
Het wordt tijd om weer te gaan. Ik zie dat Quintje ook moe is en rust nodig heeft.
In het oppasschrift schrijf ik een kort verslagje.
Nu nog even de witte en roze anjers in een vaas zetten.
Dat staat mooi op de lange hoge tafel.
Het is al donker als we vertrekken en achter het raam zie ik een trotse papa met een heel lief Quintje op de arm staan zwaaien!

’s Avonds zien we op de smartphone mooie filmpjes van Jolijn. Ik zie haar lopen achter haar wandelwagentje, glijden van de glijbaan en kiekeboe spelen achter een dikke boom.
Die schat, dat heerlijke lijfje, wat is het toch fijn om naar dit alles te kijken.
Gelukkig hebben we thuis Jolijn zo lekker dicht bij !

De volgende dag in Goedereede is het opnieuw mooi weer. We zitten buiten en ik voel de warme zon in mijn gezicht. Maar ook bij Marloes wil ik nog anjers brengen.
We rijden naar Brielle. Door het raam zie ik aan het lachende mondje van kleine Lizzie, 1 jaar oud, dat ze ‘opa’ zegt. Sara en Lizzie komen met open armpjes op ons af. Wat is het heerlijk om die warme lijfjes te voelen!
Het voelt als een warm welkom om zo bij elkaar te zijn.

Ja, oppassen en kleinkinderen om je heen, het zijn momenten met een gouden randje!

[ Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin ]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s