Herinneringen aan de open Monumentendag met een muzikaal tintje

Half september is al weer een poosje geleden. Wat was het een mooie dag! Vandaag was het ook zo mooi zacht weer. Ik denk terug aan 13 september. In de krant las ik: ´Het thema van Monumentendag in de Hervormde Kerk van Dirksland is Op Reis. Er wordt een muzikale reis door de tijd gemaakt waarbij verteld wordt over de kerk. Naast orgel en klavecimbel zal het draaiorgel een ludieke plaats innemen. Ook zal het Oratoriumkoor een optreden geven´.

links het franse orgel met de jacobsschelp; middenboven: markt op de Ring; middenonder: toren kerk Dirksland; rechts spelen op piano en orgel en de grote blaasbalgen voor het orgel
DIRKSLAND; links: het Franse orgel met de Jacobsschelp; middenboven: markt op de Ring; middenonder: toren kerk Dirksland; rechts: spelen op clavecimbel & orgel en de grote blaasbalgen voor het orgel

Dit programma trekt ons en al vroeg lopen wij over de gezellige Ring in Dirksland. Het is jaarmarkt, enthousiaste verkopers prijzen hun waar aan. Er staan veel kraampjes klaar en er is van alles te koop. Ik zie kleurige herfstasters, boeken, stroopwafels en prullaria. Ik ruik oliebollen, gebakken koekjes en kaas. Ja, ook voor verschillende goede doelen is er veel te koop. Maar wij hebben een ander doel en we gaan de stille kerk binnen.

Het Oratoriumkoor begint met zingen van het Kyrie van Mozart. De muziek is rustig. Ik zie verschillende mensen zachtjes in- en uitlopen. Het aardige is dat dit zomaar kan op Open Monumentendag. Ik moet er een beetje aan wennen. Maar het positieve hieraan is dat de drempel om naar binnen te gaan op deze manier laag is. Zo is het ook mogelijk om bijvoorbeeld je kleinkinderen de kerk te laten zien en kennis te laten nemen met klassieke muziek.

Wat mooi! Ik kijk omhoog naar het kleurige orgel. Wat me opvalt zijn de twee grote engelen, het ‘alziend oog’ en de Sint Jakobsschelp. Het orgel werd via een Belgische handelaar gekocht. Zeer waarschijnlijk is het afkomstig uit een kapel of klooster op de bedevaartsroute naar Santiago de Compostella. Het houtwerk van het orgel is geverfd met een roze-rode verfstof dat gemaakt is uit poeder van de meekrapwortel. De versiering met bladgoud maakt het sprankelend. De trap naar het orgel nodigt uit om er een kijkje te nemen. Een dame op leeftijd loopt heel voorzichtig de trap af. Ik help haar de laatste treden te nemen. “Ach, zegt ze trots, jaren ben ik hier kostersvrouw geweest, zo vaak nam ik die trap moeiteloos. Maar nu wilde ik even boven kijken, want mijn kleinzoon bespeelt het orgel!” Ik loop de trap op en zie in een open kast iets dat aan een harmonica doet denken. Wat zou dat zijn? Iemand zegt dat het de blaasbalgen van het orgel zijn.
Wat was er vroeger een spierkracht van meerdere mensen nodig om lucht in de enorm grote blaasbalgen te krijgen die met schapenleer aan elkaar zijn vast gemaakt.

Ineens hoor ik orgelklanken. Het is een helder licht geluid en ik herken de liederen die gespeeld worden. Het is troostende muziek die gevoelens opwekken.
Er zijn nu andere muzikanten aan het spelen. De zwierige zuidelijke klanken van dit orgel en het klavecimbel maken dat ik bijna zin krijg om op deze muziek te gaan dansen!
De eigenaar van het grappige draaiorgeltje merkt op dat zijn luisterpubliek wel een andere is dan de luisteraars in de kerk. “Daarmee geef ik mezelf ook wel een stempel,” zegt hij.

muurschildering St Christoforus
muurschildering St Christoforus

Het oudste deel van de kerk is het koor uit 1415. Boven de hoofduitgang valt een fresco op. Hier staat Christoforus centraal met het kind Jezus op zijn schouders. Volgens de legende was de heidense reus Christoforus op zoek naar de machtigste persoon op aarde. Op advies van een kluizenaar moest hij die niet zoeken in het Koninklijke paleis maar in de eenzaamheid van een woeste rivier. Daar moest hij reizigers en pelgrims naar de overkant van het water helpen.

Op een nacht kwam er een kind dat naar de overkant gedragen wilde worden. Hoe verder Christoforus het water inliep, des te zwaarder drukte de last van het kind op zijn schouders. “Het lijkt wel alsof de ellende van de hele wereld op mijn schouders rust,” steunde hij. Toen merkte hij, dat hij niet het kind, maar Jezus Christus droeg. ´Dit verhaal geeft me bemoediging en steun,´ bedenk ik me

Men geloofde dat degene die het beeld van Christoforus bekeek, op die dag niet plotseling zou sterven. Daarom staat deze uitbeelding boven de uitgang van de kerk. Dat is de reden dat ik me voorneem elke dag even terug te gaan om dit fresco te bekijken. Lang zal ze leven in de Gloria!

Goedereede
GOEDEREEDE; links: oren dicht onder het carillon; rechtsboven: stadsbeiaardier Goedereede; rechtsonder: smalle wenteltrap in de toren; linksonder: in de kerk wordt ook muziek gemaakt

We willen vandaag nog meer zien en zijn nu in Goedereede aangekomen. De trots van dit stadje is de imposante toren, waar wij vanuit ons huisje het uitzicht op hebben. We beklimmen de toren met zijn 219 treden. Het carillon speelt vrolijke muziek. Het zonnetje schijnt en het uitzicht is weids. Ik zie in de verte boten op zee, aan de andere kant het Grevelingenmeer en de huizen van Goedereede als miniatuurtjes zo klein. Wel interessant is dat deze toren altijd dienst heeft gedaan als lichtbaken voor de scheepvaart. Twee kleine jongens knijpen hun oren dicht als ze het luide scherpe geluid van het carillon niet aan kunnen horen. Het geluid hier in en op de toren is ook zo ontzettend doordringend.

We lopen langs de Catharina Kerk. De deur staat uitnodigend open en als vanzelf lopen we naar binnen. Er klinkt bijzonder mooie pianomuziek.
We kunnen het niet laten, we gaan zitten en genieten er van. Aan de houding van de pianist is te zien dat hij helemaal in de muziek op gaat.
Er komen twee jongens binnen. De oudste jongen gaat bij zijn vader zitten. Maar het jongste ventje ontdekt een klim- en klauterspel.
Zou het lukken om van de ene bank op de andere te kunnen springen?
Vanuit de verte gebaart zijn vader hem te stoppen en bij hem te komen zitten. Het jochie gehoorzaamt uiteindelijk toch. We verlaten de kerk.
“U boft, dit is vandaag het neusje van de zalm,” hoor ik iemand zeggen, die bij de kerk staat.

Uitzicht vanaf de toren van Goedereede.
uitzicht vanaf de toren van Goedereede; op de bovenste foto zijn de zeilboten op zee te zien

En we treffen het zeker, denk ik als we naar huis lopen. De dag is nog niet voorbij. We hebben nog tijd om naar nóg iets bijzonders te gaan.
Vaak als ik langs die mysterieuze bunkers fiets, móet ik er wel naar kijken. Hoe zou het daar binnen zijn? Dit is te lezen in het bericht voor volgende week.
[Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s