Sint Maarten, lampionnetje lopen

DSC04776
Vanavond mag het weer. De kinderen mogen weer met hun lichtjes langs de deuren lopen. Ieder jaar weer op elf november denken we aan de vrijgevige Sint Maarten die aan de armen gaf. Nu mogen de kinderen met hun lampion overal aanbellen, een liedje zingen en iets lekkers ontvangen! De kinderen verheugen zich op deze dag en ik ook. Het is leuk om die blijde snoetjes voor de deur te zien staan. Op school maken de kinderen de mooiste lampionnen. De juffen hebben het er maar druk mee! Ieder jaar weer zocht ik een heel mooie lampion om die met de kinderen te maken. Het was altijd een hele leuke klus en als al die lampionnen in de klas hingen dan was dat zo’n vrolijk gezicht. Met de hele klas gingen we met de versierde lampionnen ons liedje zingen in het verzorgingshuis of we liepen in een lange rij langs alle klaslokalen. Voor ieder kind was er een mandarijn, een kleinigheidje of wat lekkers, dat maakte het feest compleet.
Vanmiddag tijdens mijn wandeling dacht ik aan vroeger. Ik weet nog goed dat ik met mijn zusje en broertje langs de deuren liep. Bij de hoge flat achter de straat waar wij woonden tilden wij elkaar op omdat de bel daar bij die huizen wel erg hoog was! Wat waren we blij met de taai taai koekjes, de speculaasjes, pepernoten, dropjes of kleine zoete hartjes. Héél soms kregen we zelfs een cent, na afloop snel tellen, fantastisch, we voelden ons de koning te rijk!

Ik denk ook terug aan de tijd dat mijn kinderen klein waren. Wat een feest was het als zij met een tas om de hals en hun lampion in de hand Sint Maarten gingen lopen. We liepen een stukje met ze mee en later kwamen ze thuis met tassen vol snoepgoed. Marsjes, lolly’s, repen chocolade, zoete en zoute stengels snoep. Je kon het zo gek niet bedenken of ze kregen het wel. Maar wat waren ze blij met al dit lekkers. Weken lang werd er van gesnoept.

Vandaag als het donker wordt zet ik ook een klein lichtje bij de deur. Zouden er veel kinderen komen? Er was een tijd dat ik zakken vol met snoep kocht omdat er veel kinderen kwamen. Toen was onze buurt nog kinderrijk. Nu ligt die tijd achter ons. Die kleintjes van toen zijn al groot en nu wonen er niet meer zoveel kleine kinderen.
DSC04768
Het is zes uur, de bel gaat! Ik sprint naar de deur en daar staat een zusje met haar kleine broertje. Er achter staat hun vader. Het meisje zingt dapper met heldere stem. Dat is leuk, het zijn onze nieuwe achterbuurkinderen. Ik bewonder de mooie lampionnen. Vader stelt zich voor, wil wel een praatje maken maar dochterlief heeft haast want ze wil nog langs heel wat deuren gaan.
Nu blijft het lang stil. Jammer hoor, vroeger was het zo druk, toen kon ik gewoon bij de deur blijven staan. Vaak zag je de lichtjes ver weg al schijnen en hoorde je in de verte de kinderstemmetjes al zingen, wat klonk dat mooi!
DSC04770
Na een uurtje hoor ik weer de bel. En kijk nu toch eens wie daar staat? Dat is fantastisch, wat lief! Daar staat onze lieve Jolijn met haar ouders en zelfgemaakte doorschijnende lampion, gemaakt van een showtas, dat is slim! Dit is toch wel het allermooiste. Die allerkleinste peuters, ze kunnen nog niet zingen maar de pretlichtjes in de oogjes laten zien dat dit kinderfeest is geland. Jolijn is geboeid door dit mooi versierde lichtje, het schijnt ook zo mooi in het donker! Ik geef haar een zakje met enkele zachte schuimpjes en een stuk stoepkrijt. Wat gezellig, even naar binnen natuurlijk. Een knuffel en een praatje en daar gaan ze weer. Nu naar de andere oma en opa. Wat een feest!
Het is weer een poos stil. Niks geen kinderlichtjes en kinderstemmen.
DSC04777
Het is al bijna acht uur als ik meen de bel te horen. Zo laat nog? Ach ja, ineens herinner ik het me van andere jaren. Immers, als de winkels dicht zijn en het later wordt, dan komen vaak de grootste jongens die nu het nog kan, voor het laatst, met hun lampion lopen. En, ja hoor, daar staat hij. Een grote jongen, helemaal alleen. Hij heeft een grote tas voor zijn borst hangen en, héél snel raffelt hij een kort Gronings liedje af. Na het ontvangen van zijn traktatie snelt hij weg, vlug naar de volgende bel.
Ik glimlach en vind het aandoenlijk, zo’n ‘groot’ ventje.

Het snoepgoed ruim ik op. Ja, Sint Maarten, ik hoop dat dit feest blijft en nog lang veel plezier geeft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s