Jarig zijn

DSC04801
Het is weer zo ver en het hoort een beetje bij jarig zijn.
Dat blijde spannende gevoel van ‘wat zal die dag brengen?’
Ik herken dit gevoel al uit de tijd dat ik heel klein was. En wat is dat ongelooflijk lang geleden.
Vaak was ik al heel vroeg wakker. Dan lag ik te wachten op mijn ouders, broers en zusjes. Ik hoopte dat zij me zingend zouden komen feliciteren met cadeautjes. Wat zou dat leuk zijn, allemaal even op bed zitten, dat zou maar net kunnen want we waren met acht kinderen. Natuurlijk werd ik hartelijk gefeliciteerd en waren er cadeautjes. Veel tijd was er niet want we moesten allemaal naar school, dus opschieten! Na het ontbijt een trommeltje met frisse snoepjes mee naar school om te trakteren. Het waren vaak ijsbonbons, snoepjes met een papiertje met een spreuk er op of zoete gekleurde hartjes, bijvoorbeeld met ‘ik houd van jou’. Ach, wat een feest, ik weet nog goed hoe dat trommeltje er uit zag, de tijd van toen vergeet je nooit. We waren ook met iets kleins al heel blij!
Het verjaardagpartijtje met vriendinnetjes was wel het allermooist, wat deden we leuke spelletjes!
En mijn zusje die vijftien maanden ouder was kreeg ook een klein cadeautje want anders was het voor haar wel een beetje ‘sneu’.

Aan deze dingen denk ik terwijl ik bezig ben een gemarmerde chocoladetaart te bakken.
Twee appeltaarten en een kruidkoek met rozijnen heb ik afgelopen zaterdag al gebakken. Want mijn zussen en broers kunnen zondag komen. En ook heb ik nog vrienden uitgenodigd. Ik verheug mij er op. Mijn gedachten zijn bij onze ouders die niet meer onder ons zijn. Ik mis ze. Ik kijk naar mijn baksels en moet dan gelijk denken aan al die knappe bakkers van Heel Holland Bakt. Dat zijn me nog eens bakkers! Die taarten waren plaatjes om te zien! Daarbij vergeleken voel ik me een prutser. Ik moet er om lachen als ik naar mijn baksel van vandaag kijk. Weet je wat, het oog wil ook wat, ik versier de chocoladetaart aan de buitenkant met marsepein. Dat ziet er vrolijk uit, van binnen is de gemarmerde structuur vast ook mooi om te zien. En smaken zal het zeker want ik weet wat er in zit!

Zelfgebakken taarten
Zelfgebakken taarten

Jarig zijn, de ‘slingers’ moet ik zelf ophangen. Ik denk aan de tijd dat de kinderen nog klein waren. Wat was het een vrolijk gezicht, die kleurige slingers met ballonnen. En dan die kinderpartijtjes, de blijde gezichtjes, ik zie ze weer voor me. Ik genoot ook van het organiseren van dat feest. Speurtochten en spannende spelletjes maakten het partijtje tot een echt puur feest. Op school vierde ik mijn verjaardag groots. Ik toverde de klas altijd om tot een heus pannenkoekenrestaurant. Ik droeg een schort en zette een koksmuts op. Midden in de kring op de tafel stond een hoge stapel pannenkoeken. Terwijl ik ze uitdeelde stoven er wolkjes poedersuiker omhoog! Ondertussen zong ik het lied ‘Elsje fiederelsje’, zet je klompjes bij ’t vuur. Moeder bakt pannenkoeken maar het meel is zo duur.’ En wat konden die kinderen veel pannenkoeken naar binnen werken!

Ach ja, dat is verleden tijd. Wat gaat de tijd snel, voor je het weet is er al weer een jaar voorbij. Het lijkt wel alsof de tijd steeds sneller gaat. We genieten ook van elke dag. Vandaag ben ik jarig, ik haal felicitatie kaartjes uit de brievenbus. Deze dag wil ik vieren. Jarig zijn mag gevierd worden!
We zijn vandaag op tijd opgestaan want de Woensdag Wandelclub loopt straks vanuit ons huis de wekelijkse wandeling. Ruim op tijd hoor ik de bel. Daar staat R met een prachtig bos bloemen. “Is dat voor mij?”, hoor ik F zeggen. “Nee, het is voor haar”, zegt R. Ik moet er om glimlachen. Hartverwarmend, zo’n verrassing van de Woensdag Wandelclub.

Bloemen van de "Woensdag Wandelclub"
Bloemen van de “Woensdag Wandelclub”

Als we buiten zijn word ik getroffen door de heldere blauwe lucht en het zonnetje.
We treffen het, vaak is het droog op woensdag. “Het lijkt wel alsof de weergoden een streepje met ons voor hebben, zeggen we tegen elkaar.” Vandaag gaan we een rondje Onnen lopen. Achter ons huis loopt een mooi pad langs een oud zandpad met een lang lint van hoge bomen. De bladeren van de bomen zijn nu prachtig, ik zie veel goudgeel, rood en bruin. Er ligt ook veel blad op de grond.
Wat mooi, het frisgroene weiland baadt in het zonlicht. We lopen door de knisperende bladeren over de mooie oude dijk naar Onnen. Het is hier altijd mooi lopen omdat het lijkt alsof de tijd van vroeger een beetje stil is blijven staan. We kijken naar een plek waar oude kastanjebomen staan. “Eens stond hier een boerderijtje, hoor ik personen zeggen die actief zijn in de Harense Historische Kring Old Go. Dat moeten we nog eens uitzoeken, wie heeft daar gewoond, wanneer en hoe werd er geboerd? We worden hier zo nieuwsgierig van!”
Ik spits mijn oren want ik wil graag iets opsteken van hen en dit mooie gebied waar ik zoveel loop.

Koeien op de plaats waar eens een boerderijtje stond.
Koeien op de plaats waar eens een boerderijtje stond.

Ik hoor van alles zeggen over de hoge oude dijk die vroeger helemaal doorliep naar Haren. Jaren geleden is er een drukke autoweg aangelegd. Eigenlijk vind ik dat erg jammer. Vaak zie ik hier ook reeën lopen die speurend om zich heen kijken. Nu zijn het de koeien die nieuwsgierig dichterbij komen. We lopen langs het haventje waar vroeger schepen aanlegden. Ik zie een knooppunten bord waar een mooie fietsroute van 50 km op staat. Na de kromming van de weg staan we verrast stil. “Kijk toch eens, er is hier kort geleden een heuse houten klokke toren neergezet! Verbaasd kijken we omhoog. Die klok komt vast uit de kapel van de Hervormde Kerk die hier is gesloopt, hoor ik zeggen. En de klok wordt elektrisch aangedreven.” We zijn benieuwd naar het luiden van de klok, maar we moeten ook weer verder. Een eindje verder zie ik het schoolgebouw dat een paar jaar geleden nog gebruikt werd. Ik hoor kinderstemmen en ik kijk even door het raam. Wat goed, het schoolgebouw wordt weer gebruikt voor Syrische kinderen die hier met hun ouders zijn komen wonen. Eens werkte ik op de Asielzoekersschool in Groningen en Haren. Ik zou de kleuters hier wel willen helpen, ik voel dat mijn werk als juf weer gaat kriebelen..
We lopen nu een rondje langs mooi verbouwde boerderijen en zo komen we weer op de dijk voor de terugweg.
De oude dijk/weg van Onnen naar Haren.
De oude dijk/weg van Haren naar Onnen.

Ik loop snel door want we hebben na zo’n wandeling koffiedorst. Weer thuis is het gezellig. We drinken koffie met de chocoladetaart die, gelukkig, voortreffelijk smaakt en we praten heel wat af.
Dit wandelen en samen optrekken bindt en ik ben blij dat ik dit op mijn verjaardag mee mag maken.
Na een paar uurtjes gaat de bel en voor de deur staat een heel klein lief meisje, Jolijn met haar mama. Fantastisch, wat ziet die Jolijn er toch weer schattig uit. Het is echt wel heel fijn dat wij zo dichtbij elkaar wonen. Met de nieuwe rode oorhangers ben ik heel blij. Later komt natuurlijk ook Jolijn haar papa en we gaan samen heerlijk eten. De verrassingen zijn nog niet voorbij want al snel na het eten krijgen we Skype bezoek. Wat is het leuk om Sara, Lizzie en Quintje zo te zien en te horen!
Ja, jarig zijn, het mag gevierd worden.

[Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin]

Advertenties

Een gedachte over “Jarig zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s