De watersnoodramp een nachtmerrie

We bezoeken het Watersnoodmuseum.

In caisson 2 staat de mens en zijn emoties centraal.

Via een verbinding tussen de caissons komen we in caisson 2. We zien hier een indrukwekkende lijst met namen van alle slachtoffers. Wat een trieste lange lijst, namen van hele families, kleine kinderen.. Op Goeree – Overflakkee waren 500 slachtoffers te betreuren. In Oude Tonge is een bijzondere begraafplaats. Ik zie allemaal stenen, 300 in een lange rij op een stukje dijk, dit was het enige droge stukje land in de omgeving.

Alle namen van de slachtoffers van de watersnoodramp zijn hier te lezen.
Alle namen van de slachtoffers van de watersnoodramp zijn te lezen in het Watersnoodmuseum.

Direct hier tegenover kom ik bij de ingang van het project 1835 +1. Ik zie namen van slachtoffers die a.h.w. over het water in golfjes van mij wegdrijven. Ik kies enkele namen op het computerscherm en ik hoor het verhaal van een familielid of vriend over deze slachtoffers. Zo krijgen de slachtoffers een stem. Al de namen van deze 1835 slachtoffers + die ene baby die net geboren was.. ze krijgen een gezicht en mogen niet vergeten worden..

Ik zie een schattig jurkje, gemaakt van parachutes die met voedsel werden neergelaten.

Links: jurkje gemaakt van parachutestof. Rechtsboven: Crackers in blik, noodrantsoenen. Rechtsonder: Bezoekers in een van de caissons.
Links: jurkje gemaakt van parachutestof. Rechtsboven: crackers in blik, noodrantsoenen.
Rechtsonder: bezoekers in een van de caissons.

Ik lees: “In één klap waren we alles kwijt van trouwfotos tot de broodtrommel: alles weg”.

We zien een lijst met hulpgoederen die vanuit landen van de hele wereld naar Zeeland werden gestuurd.

In caisson 3 staat de wederopbouw centraal.

Bij binnenkomst loop ik gelijk één van de geschenkwoningen binnen. Een mooi licht ruim huis. Deze werd ooit geschonken door Denemarken. Hierin zijn filmbeelden / fotos en ook een film voor kinderen te zien. Verderop staan machines die gebruikt zijn bij het herstel na de ramp.

Wat een hulp werd geboden, vliegtuigen en vrachtwagens vol met hulpgoederen.

Ik lees: Handen uit de mouwen, grote schoonmaak. Water trekt weg, schade is niet te overzien. Wrakhout, puin van ingestorte huizen, alles besmeurd met een dikke laag modder. Vrijwilligers overal vandaan schieten te hulp.

Boven: de schoonmaakploeg gaat aan het werk. Onder: jongens vullen zandzakken om de gaten in de dijken te dichten. (foto's overgenomen uit het boek "watersnoodramp" van Kees Slagter
Boven: de schoonmaakploeg gaat aan het werk.
Onder: kinderen vullen zakken met zand om de gaten in de dijken te dichten.
(foto’s overgenomen uit het boek “watersnoodramp” van Kees Slagter

Maar alleen herstel is niet genoeg. Het moet beter en veiliger. De Deltawerken moesten ervoor zorgen dat zon ramp nooit meer kan gebeuren. In het laatste stukje van dit caisson wordt de brug geslagen tussen 1953 en nu : de veranderende maatschappij, de modernisering en de nieuwe aanpak van het waterbeheer in ons land. We zijn onder de indruk van dit alles. We hebben het koud en gaan even een kopje warme chocolademelk drinken met wat lekkers. Ik maak een praatje met één van de vele vrijwilligers.

In 2013 kwamen hier 87000 bezoekers, in 2014 80700 en vandaag op deze regenachtige januaridag al tegen de 200, vertelt hij ons.

Wat vindt u het meest bijzonder van dit museum? “, vraag ik hem. “Project 1835 +1”, hoor ik hem zeggen en ik ben het er roerend mee eens.

In het museum staan nog de machines die o.a. gebruikt zijn om deze caissons met zand te vullen, zoals dragline, bulldozer en trein met kiepkarren.
In het museum staan nog de machines die  gebruikt zijn bij de dijkversterking en om deze caissons met zand te vullen, zoals dragline, bulldozer en treintje  met kiepkarren.

Caisson 4: De Zuidwestelijke Deltawerken

Hier gaat het over het voormalig rampgebied van 1953 zoals dat er nu, na voltooiing van de Deltawerken er uitziet. Het gaat over het belang van veiligheid in dit gebied van land en water. Hoe kunnen we dit op peil houden en verbeteren. Steeds weer moeten er nieuwe oplossingen gezocht worden, denk maar eens aan de zeespiegel die stijgt. Er worden slimme toepassingen bedacht om de werkgelegenheid verder te laten groeien. Het land en water wordt zo goed mogelijk benut voor welvaart en ontwikkeling want dat heeft toekomst! De natuur, flora en fauna worden beschermd, het toerisme kan groeien.

Ja, ik lees: Als veiligheid, economie en natuur zo goed en slim mogelijk met elkaar verbonden en benut worden, liggen er unieke toekomstkansen voor dit gebied!

We stappen nog de museumwinkel binnen en we kopen een groot dik boek met prachtige foto’s en waargebeurde verhalen. De titel is: Watersnood. Het beeld- en verhalenboek over ‘De Ramp’ van Kees Slager.

In gedachten zie ik weer het zwart witte boekje voor me met de titel ‘De Ramp’, met de veelzeggende foto’s dat vroeger bij mijn ouders in huis op de boekenplank stond. 

Nog steeds regent het. We rijden terug en steeds zie ik weer de namen van project 1835 + 1 in golfjes van me wegdrijven.

Links: helicopters landen op een weg. Rechts: bij de vernielde huizen is de was al opgehangen. (foto's overgenomen uit het boek "watersnood" van Kees Slager.
Links: helicopters landen op een weg.
Rechts: bij de vernielde huizen wordt de was opgehangen om te drogen.
(foto’s overgenomen uit het boek “watersnoodramp” van Kees Slager.

[Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s