Een koele koude zaterdagmiddag wandelen in het oude stroomdallandschap van de Hunze.

Mooie wolkenpartijen
Mooie wolkenpartijen

Het is een week later, zaterdag 31 januari. Jammer, de witte wereld met sneeuw is gesmolten, verdwenen. Wat rest zijn nog kleine witte hoopjes sneeuw, overal verspreid, die herinneren aan vorige week. Het is nu koud, maar de zon schijnt. De hele week was ik snipverkouden en ik voelde me niet zo lekker. Lange wandelingen zaten er niet in. Maar nu willen we naar buiten gaan. We zijn benieuwd hoe de witte wereld van vorige week er vandaag uitziet.

Al snel lopen we weer in het Oude Stroomdallandschap van de Hunze. Ik verbaas me dat er nog steeds veel witte stukjes sneeuw in het land liggen. Op de sloten ligt soms nog een vliesdun laagje fondant ijs. De felle zon schijnt in het water en geeft een gouden gloed over grassen en het winters groene land. We lopen nu onder het tunneltje door richting het Foxholstermeer.

In dit gebied zien we altijd veel slobberende eenden.
In dit gebied zien we altijd veel slobberende eenden.

Ik hoor het zo vertrouwde geluid van het boemeltreintje naar Nieuweschans, die ik hier altijd weer zie. Het is zo’n leuk rood gekleurde treintje. Vaak tel ik de treingedeeltes. Zo op het eind van de dag, tijdens spitsuur is de trein het langst. Ik voel een koude rilling. Ik denk aan een andere tijd. Eens, in de angstige oorlogstijd reed hier de trein die slachtoffers van Westerbork naar de kampen bracht… altijd reed die trein hier en niemand die dit tegen hield.

boven: Boemeltreintje naar Nieuweschans. Onder: Amerikaanse windmolen.
boven: Boemeltreintje naar Nieuweschans.
onder: Amerikaanse windmolen.

Snelle racefietsers, gekleed in vrolijke kleuren passeren ons. Ook zie ik enkele mensen ons hardlopend voorbij snellen. Op dit toeristisch fietspad is er alle ruimte en altijd weer verbaas ik me over de stilte. Ik luister naar de wind, de vogels en alles wat de natuur me laat horen.
Het is rustig en we hebben nu de wind nog in de rug, straks op de terugweg dan zal het vast koud zijn.
We lopen over de hoge brug en zien dat de stroming flink is. Het water krinkelt in een spel van lijnen en boogjes dat het licht wel weet te vangen. Ik kijk er met verwondering naar als dit lijnenspel bij me vandaan stroomt.

boven: bruggetje over de Hunze. onder: het water stroomt heel snel in de rivier.
boven: Bruggetje over de Hunze.
onder: Het water stroomt heel snel in de rivier.

We zien de Schotse Hooglanders, een jong dier met lange haren kijkt ons met grote ogen aan. Wolkjes adem zie ik uit zijn neusgaten zachtjes omhoog kringelen. De waterstand in de polder is hoog. We horen het schorre geluid van groepen ganzen. In grote groepen komen ze aangevlogen, zo mooi! In de verte op de dijk zie ik prachtige Konikpaarden grazen.

De Konikpaarden moeten meer moeite doen om voedsel te krijgen.
De Konikpaarden moeten meer moeite doen om voedsel te krijgen.

We hoeven elkaar niet veel te vertellen want we weten dat we hier genieten. Wat is het heerlijk om samen buiten te kunnen lopen. We wijzen elkaar op de mooie koude kleuren van het water, de luchten en de vogels die we zien. We komen al bij het pomphuisje, het elektrisch gemaal. Hier vlakbij ligt al het grote water van het Foxholstermeer. De aalscholvers zitten roerloos op de paaltjes en de reigers zetten hun verenkleed uit om warm te blijven nu ze turend naast het water staan. De Amerikaanse windmotor de Putter staat te draaien en de zon schijnt op de vogelkijkhut De Kiekhörn.

We zien altijd groepen Schotse Hooglanders. (deze foto heb ik in jan. 2014 gemaakt)
We zien altijd groepen Schotse Hooglanders.
(deze foto heb ik in jan. 2014 gemaakt)

Het is prachtig. We kunnen het niet laten. Lopen nog weer verder langs het wijde ondergelopen land met zijn vele watervogels, steltlopers en weidevogels. Ik lees dat de Smient hier in grote groepen overwintert. Ik kijk een stukje verder en zie al het bos van Meerwijck bij Hoogezand.Maar het wordt al later en we zijn koud. We willen terug. Het is nog best een eind lopen. Steeds maar weer zien we mooie plaatjes voor een foto. En, mooie foto’s maken dat kost aandacht en tijd. We lopen nu flink door. Zo krijgen we het weer een beetje warm.

Hoe lager de zon, hoe meer goud.
Hoe lager de zon, hoe meer goud.

Als ik heel goed naar de takken van de bomen kijk dan zie ik het begin van de knoppen al komen. Ook de elzenkatjes en de prille voorjaarsboden, de wilgenkatjes komen heel voorzichtig tevoorschijn. Heerlijk, we gaan weer naar de lente toe!

Ik denk aan de lezing in de Hortus van afgelopen dinsdag. De lezing ging over de 358 soorten wilde bijen die in ons land leven. Zij leven nu in de winter in holletjes onder de grond maar straks, als de lente zijn warmte geeft, dan komen zij te voorschijn om voort te leven bij het gebied wat bij hen past. De één bij de rolklaver en de ander bij de klimop of waar dan ook maar. Wat een wonder is toch die rijke natuur, ik verbaas me er steeds weer over!

Laat in de middag zijn de luchten altijd mooi als de zon verdwijnt.
Laat in de middag zijn de luchten altijd mooi als de zon verdwijnt.

Het is al bijna donker als we thuis komen. We zijn koud en drinken warme chocolademelk. We kijken nog eens naar de foto’s en genieten van onze mooie ‘achtertuin ‘.

[ Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin ]

Advertenties

2 gedachtes over “Een koele koude zaterdagmiddag wandelen in het oude stroomdallandschap van de Hunze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s