Quinten, Sara, Lizzy, Jolijn en een link naar het Quintusbos

Gisteren nog vierden wij met Quinten de verjaardag van zijn papa.
Wat heb ik van hem en het reageren op zijn nichtjes genoten. Wat een feest om hen allemaal bij elkaar te zien! De reactie op elkaar is zo prachtig. Lizzy die haar ogen niet van ‘de baby’ af kan houden. Zelf is ze amper 10 maand ouder, en toch wil ze al voor ‘de baby’ zorgen.
Sara die graag wil kleuren en tekenen. Jolijn die geniet van het spelen met haar neefjes.

We vieren Gert zijn verjaardag
we vieren Gert zijn verjaardag

Quinten vindt zijn nichtjes spannend en leuk. Als ze komen moet hij eerst aan hen wennen. Hij houdt ze goed in de gaten en kijkt ze met grote ogen aan. Maar later, als we met zijn allen naar de speeltuin gaan, komt hij los, hij brabbelt zo vrolijk! Ja, het was dubbel feest gisteren voor ons allemaal.

lekker ... yoghurt
lekker … yoghurt

Hier moet ik vandaag aan denken terwijl we het zanderige pad in lopen bij het bord waar Quintusbos op staat. Links van ons staat dat sneeuwwitte huis met zijn mooie ronde theekoepel onder zijn fraaie rieten kap. Ik las dat dit huis eens een voormalige boswachterswoning en boerderij was en dat het samen met nog drie boerderijen tot het landgoed ‘Huis te Glimmen’ hoorde. Ik vind dit huis met zijn ronde theekoepel altijd zo’n bijzonder spannende sfeer uitademen. De boswachter moest vroeger hele dagen allerlei tuin- en andere werkzaamheden verrichten voor het ‘Huis te Glimmen.’ Het landgoed lag stil en verlaten achter in het bos. De bewoners van het landgoed hadden wel eens zin in een verzetje. Ze liepen de oprijlaan af naar de theekoepel. Ze hadden hun eigen ingang, dronken een kopje thee en genoten van de mensen en de paardentram op straat. Ook hadden zij nog een kleine ruimte met eigen toilet voor zichzelf. De boer ging naar binnen via de stal. Over standsverschil gesproken!

Het boswachtershuis in Glimmen.
Het boswachtershuis in Glimmen.

We lopen het lange statige zandpad af, het is de oprijlaan van het landhuis, het ‘Huis te Glimmen.’ Wat zie ik hier mooie dikke beukenbomen staan met daarachter de zon die het weiland al zo’n mooie frisgroene lente kleur geeft. We zien ook een hoge paal met een ooievaarsnest. Het is stil in het bos. Langzaam hoor ik het geluid van de hoeven van een paard luider worden. Dit maakt het plaatje van deze plek helemaal compleet. Paarden met hun ruiters komen we hier altijd tegen. Een prachtig bruin paard met ruiter komt ons tegemoet.

Ineens zie ik een mooi gebogen ijzeren hek met de naam ‘Quintushoeve’. We zien dat deze boerderij en ook andere boerderijen bij het landgoed hoorden.
We genieten van de wandeling in dit mooie bos. Het zonnetje schijnt ook zo heerlijk fel! De oude beukenbomen hebben een bijzonder grillig wortelgestel. We kijken er vol verbazing naar.

Bijna 1 km. oprijlaan, wat een dikke beukenbomen.
Bijna 1 km. oprijlaan, wat een dikke beukenbomen.

Achter de oude oprijlaan zien we de contouren van het ‘Huis te Glimmen.’
We zijn nieuwsgierig en lopen verder om dit eens te bekijken. Maar er staat een bordje met Verboden Toegang. Toch wagen we een heel voorzichtige blik. Ik zie een gebouw wat misschien eens een koetshuis was. Ook zie ik een bord waar op staat ‘Schathuis Glimmen.’
Dit is een prachtige plek om een gastenkamer te huren. Aan het eind van de 19e eeuw was het landgoed in bezit van de familie Quintus naar wie het Quintusbos genoemd is. Het ‘Huis’ wordt nu particulier bewoond net als de boerderijen en de dienstwoning op het landgoed.

Soms zie ik in het Quintusbos reeën, konijnen en eekhoorns en ook is het geroep van uilen wel eens te horen. We lopen verder. Ik hoor het geluid van de bonte specht maar zie hem niet. Wel hoor ik al gezang van zangvogels. Wat heerlijk dat de komende lente zich laat horen! We lopen nog even verder naar het stroomdal van de Drentsche Aa. De beek zoekt kronkelend haar weg.

Een bos waar veel paarden te zien zijn.
Een bos waar veel paarden te zien zijn.

De wind is koud, we gaan terug en lopen weer de luwte van het bos in. Wat is dat nu? Verbaasd kijken we naar de dikke stammen waar allerlei initialen in gekerfd zijn. We lezen: Oranje Boven 1940. Zou dit in oorlogstijd in die stammen zijn gekerfd? Nog veel meer initialen uit die tijd lezen we. Welk geheim is hier verborgen?

Een boodschap uit 1940.
Een boodschap uit 1940.

Achter een smal pad zien we plotseling een gedenksteen omringd door kleurige hyacinten. We staan stil en lezen de tekst op de steen:

‘Wij gedenken haar die het
leven innig liefhad en respecteerde.
Anda Kerkhoven
10 april 1919-19 maart 1945
Op deze plaats door de vijand omgebracht’.

Ik griezel en denk:”Wat een sadistische streek”. Het voelt net alsof de zon geen warmte meer geeft, zo erg zijn deze vreselijke misdaden.
Stil lopen we terug naar het beginpunt. Er is weer stof tot nadenken..

( Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin )

Advertenties

2 gedachtes over “Quinten, Sara, Lizzy, Jolijn en een link naar het Quintusbos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s