18 juni 2015 – Een verrassend blijde dag met speciale gasten.

De pelgrims zijn al vroeg vertrokken maar er staat nog een rugzak klaar voor vertrek. Christiane heeft besloten naar haar dochter te gaan die haar nodig heeft. Vandaag zal vast en zeker de baby geboren worden. Virginio brengt haar naar de trein in Siena.

Het is prachtig weer vandaag maar eerst gaan we alles schoonmaken. Daarna pakken we onze fietsen om een tochtje te maken. We komen bij Strove en daar is een leuk restaurant.
Altijd zien we dat de lokale bevolking juist die plek kiest om er te gaan eten. Het eten is daar vast goed en niet duur. We drinken er een kopje cappuccino met wat lekkers. Daarna gaan we dit beeldschone dorp nog even in en we genieten van de mooie uitzichten, leuke hoekjes en straatjes. Toch willen we de sfeer van dit restaurant ook meemaken. We schuiven aan in de grote zaal waar veel mensen gezellig zitten te eten. We kiezen een gerecht dat we juist niet kennen. Het smaakt heerlijk, op smaak gebracht ei, kruiden, geweekt brood, ja, wat zou het zijn? Zelf zou ik niet op het idee komen om zoiets te maken. We stappen op de fiets en suizen snel de heuvel af.

De telefoon gaat, Virginio neemt op, het is stil en ik hoor zijn blijde opgeluchte stem. Hij is opa geworden van een klein meisje! Alles gaat goed. Wat een blij bericht!
We gaan vast beginnen met voorbereidingen van het eten. Maar dan gaat de bel. Er staan vier Ierse pelgrims, drie dames en een heer voor de deur en o, wat zijn ze ongelooflijk moe! We verwelkomen hen, ik zet pepermunt thee en zet koekjes op tafel. De paspoort gegevens worden op een formulier en in een boek geschreven. Ze kunnen een douche nemen, uitrusten en thee komen drinken als ze dat willen. Wat zijn dit aardige belangstellende mensen en wat zijn ze blij dat ze hier zijn. Weer hoor ik iemand aankomen. Het is een Italiaanse jongeman, ik zie een brede lach en hij heeft een prachtige bos krullen. Wat een leuke sfeer brengen ze allen mee. Weer loopt een pelgrim langzaam en moe de trap op. Het is een vrouw uit Zwitserland. Zij spreekt Frans.
We doen ons best een lekkere maaltijd klaar te maken. We maken pasta met een pittig sausje, er gaat brood in de oven, en de vier worstjes geuren al lekker. Ik maak een kool salade met appel en een groene salade met tomaten.  We hebben er een flinke kluif aan om al deze rijk gevulde schalen lekker en goed klaar te maken. Maar we hebben er plezier aan. Nog maar net op tijd voor de voetwassing zijn we klaar. Snel fris ik mezelf even op.
Niet alle pelgrims hebben besloten bij de voetwassing aanwezig te zijn. Nu Christiane is vertrokken assisteren we Virginio. We lezen ieder om de beurt de tekst in het Engels, Frans, of Italiaans voor. De pelgrim uit Ierland benoemt voor het gebed dat hij zo blij is dat hij hier met zijn vrienden mag zijn!

Aan tafel is er een erg leuke sfeer. Er wordt met smaak gegeten en de gasten spreken hun waardering uit voor al deze zorg. Na het eten bieden ze zelfs aan de zoals altijd grote afwas te willen doen! Dit vind ik echt bijzonder. Het is de eerste keer deze week dat dit gebeurt.
De pelgrims gaan daarna direct naar bed. Morgen gaan ze erg vroeg op pad. Virginio biedt ons een ijsje aan in de wijnbar hier recht tegenover.
Maar dan, om tien uur in de avond komen er nog wel twee heel bijzondere pelgrims. Eigenlijk zijn het er vier. Daar staan twee prachtige paarden, het ene paard is wit en de andere heeft een mooie donkere vacht. Zij dragen alle bepakking en ook nog eens hun berijders. De Franse dame en heer vragen of ze ook bij ons in de herberg kunnen slapen. We kunnen hen en de paarden toch niet op straat laten staan?

Late speciale gasten voor de deur.
Late speciale gasten voor de deur.

Dit vraagt enig overleg. Waar moeten de paarden staan? Een oudere man, die erbij komt, oppert dat de paarden wel in de kerk kunnen staan! Maar de oplossing is snel gevonden. De gemeente Monteriggioni heeft speciaal voor deze gasten een veldje waar ze rustig kunnen grazen en uitrusten. Nu moet alle bepakking van de paarden worden gehaald en ze moeten afgetuigd. Dat vraagt nog tijd. Alle bepakking kan in de kelder daar is ruimte genoeg. De paarden moeten weggebracht. Ik vind het enorm rustige mooie paarden. De paarden zijn moe, ze hebben na twee reisdagen altijd een rustdag nodig. De pelgrims komen in de herberg. Wij hebben snel een slaapzaal en badkamer voor hen ingeruimd. Ze krijgen brood en worden ingeschreven. Het is voor ons doen erg laat als we ons bed opzoeken. Welterusten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s