20 juni 2015 – Een feestelijke dag.

Vandaag zullen wij de herberg verlaten. Na het ontbijt doe ik de twee zware rugzakken op de rug van ons Franse echtpaar en ik zwaai hen uit. Dit zijn de laatste pelgrims die ik langzaam zie verdwijnen op deze nog zo vroege ochtend. Met een beetje weemoed neem ik in stilte afscheid van hen en al die 21 pelgrims die we opgevangen hebben. Mijn tijd hier in de herberg zit er ook bijna op. Maar, ik moet nu snel aan de slag want wij willen alles hier natuurlijk schoon en netjes achter laten. Alles ruikt fris na de extra poetsbeurt. Ook onze eigen kamer maken we schoon en we pakken onze tassen in. De beheerders voor de komende week zullen straks arriveren.

Ik hoor buiten geluid van veel stemmen. Feestelijk aangeklede bruiloftsgasten staan daar met een blij gezicht te wachten. De versierde auto met het bruidspaar komt aan rijden. Mensen applaudisseren. Er klinkt gitaar muziek in de kloosterkerk. Ook hoor ik stemmen zingen. Voor de deur staat iemand die vertelt dat er om half twaalf een trouwdienst in de kerk is. De vraag is of de mensen hier het toilet mogen gebruiken. Natuurlijk is het antwoord positief. Ik maak snel mijn schoonmaak werkzaamheden af want ik hoor steeds meer stemmen buiten. Een schattig aangekleed klein meisje trekt mijn aandacht. De opa, die het meisje draagt straalt. Het bruidspaar ziet er sprookjesachtig uit. Alle mensen zoeken een plek in de versierde kerk.
Ik hoor de muziek van “ Daar komt de bruid “ terwijl het bruidspaar de kerk binnen loopt. De mis is begonnen. Er wordt mooi gezongen met begeleiding van de gitaar. Het kleine meisje wordt ook gedoopt. Het zoontje van het bruidspaar vindt alles wel erg spannend. Al die aandacht is hem een beetje te veel. Hij is boos en rent weg maar familie ontfermt zich over hem. Later is hij aan alle drukte gewend, loopt naar het bruidspaar toe en geeft mama een kusje.
Kinderen die niet zo lang stil kunnen zitten spelen buiten en komen dan weer eens binnen. Er komt een kleine jongen aanrennen. Hij raakt een vaas met bloemen dat met een klap op de grond valt. Geen probleem. De kosteres droogt alles netjes op.

We maken nog een bruiloft mee.
We maken nog een bruiloft mee.

De beheerders, Elvina en Alberto van de komende week zijn aangekomen. We maken kennis met elkaar. Het zijn vrolijke hartelijke mensen. Ze wonen in Mestre bij Venetië. Wij kampeerden daar onderweg op onze fietstocht naar Rome. De man is een goede zanger. Hij zingt opera, en zingt een vrolijk lied. Ik zing met hem mee. Zingen maakt blij, we lachen er zelf om.
We gaan samen nog pasta eten. Het is erg gezellig.

Maar dan is het tijd om echt afscheid te nemen. Virginio brengt mijn vriendin met de auto naar Monteriggioni. Ik zet al mijn bepakking weer op mijn fiets. “Dag mensen van de herberg, het was goed om hier te zijn, ik zal jullie best missen. Bedankt dat ik hier mocht zijn, geven en ontvangen.” Onder het zo typerende geluid van cigales  fiets ik vredig door het dal van Abbadia a Isola.
Nu nog flink trappen de hoge heuvel op  naar Monteriggioni. Het is heet. Water drupt van mijn gezicht. Maar dan ben ik bij de kerk midden op het plein van Monteriggioni. Er volgt een hartelijke verwelkoming door de vrijwilliger die in het vakantiehuis / herberg voor pelgrims van Don Doriano werkt. Mijn fiets kan ik in de tuin van de herberg zetten. Ik zoek een veilig plekje. Als ik met al mijn zes tassen de trappen op loop, kom ik de pater tegen die de mis in Abbadia a Isola leidde. Hij geeft me een hand en nodigt me uit voor de volgende huwelijks mis in deze kerk die over 10 minuten begint . Hij vertelt me dat hij uit Zweden komt.

We hebben een nette schone kamer met een mooi uitzicht op de hoge bergen. Er liggen hagel witte handdoeken en er zijn vier opgemaakte bedden. Ik ben blij met dit alles en neem een verfrissende douche.
Op het plein hoor ik gejuich. Weer staan er blijde mensen een bruidspaar toe te juichen. De mis is afgelopen. In deze mooie oude kerken wordt op zaterdag en zondag veel getrouwd. Dat is duidelijk.

De keuken is voor algemeen gebruik. Daar gaan we eten.
Vanavond wordt er op het plein een film vertoond. Er staat een groot beeldscherm, er klinkt muziek en er staan veel stoelen klaar. Er worden veel filmbeelden vertoond en rap Italiaans gesproken. Helaas, ik kan de strekking niet volgen. Er is veel publiek op deze toeristische plek. De film is afgelopen, er volgt applaus. Wij zijn moe en zoeken ons bed op. Welterusten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s