Een klein verhaal over een groot schip de ss Rotterdam

Bijna altijd als ik iemand enthousiast hoor vertellen over zijn vakantiereis per cruiseschip, dan lijkt zoiets mij ook wel wat. Maar, tegelijk denk ik dan: Oei, met zoveel mensen steeds maar op zon groot schip stil zitten, later als ik echt oud ben dan kan dat altijd nog en al dat lekkere eten, ik zou een tonnetje worden. Bovendien, daar kunnen we niet wandelen of fietsen.. en, we moeten samen die keus wel maken.

Het grootst drijvende erfgoed in Europa, de SS ROTTERDAM
Het grootst drijvende erfgoed in Europa, de ss ROTTERDAM

Maar, wie weet zijn dit allemaal onterechte gedachten, bedenk ik me terwijl ik in het boekje 100% Rotterdam blader. Ik lees dat het beroemde passagiersschip ss Rotterdam te bezichtigen is. Ons besluit is gevallen, we willen dit cruiseschip bewonderen. We stappen in de auto, vanaf Goedereede is het dicht bij. Ik zie al veel bruine bordjes met de naam ss Rotterdam die ons de weg wijzen. En dan, ja hoor, in de verte ligt dat prachtige grote cruiseschip dat onze aandacht trekt. Wat is er ontzettend veel te zien en te doen in deze havenstad. Voor mij valt hier nog veel te beleven. We parkeren de auto en lopen door de frisse wind langs het water.

De skyline van Rotterdam, gezien vanaf het dek van de SS Rotterdam ('s middags laat)
De skyline van Rotterdam als het bijna donker is, gezien vanaf het dek van de ss Rotterdam .

Heerlijk, zon havenstad, denk ik, veel helder water, mooie luchten, schepen, bedrijvigheid.Wat ligt dit schip hier mooi, de sierlijke vorm en lijn valt me op. Van buiten ziet de Rotterdam er groot en imposant uit maar het oogt ook vriendelijk en uitnodigend.

Ingezegend door koningin Juliana gleed de Rotterdam op 13 september 1958 van de helling bij de Rotterdamsche Droogdok Maatschappij. Alles in dit schip is door 168 bedrijven in ons eigen land gemaakt. Na proefvaarten koos ze op 3 september 1959 voor het eerst het ruime sop naar New York. Ruim veertig jaar bevoer ze de wereldzeeën, als liner en als cruiser. Van 1970 tot 1997 deed ze dienst als cruiseschip. Haar laatste reis van de Bahamas naar de thuishaven Rotterdam heeft jaren geduurd. Varen zal ze nooit meer. Feestelijk aankomen in New York of Rotterdam behoort voorgoed tot het verleden. Maar toch is er de gelegenheid om die sensatie nog eens mee te maken. Maak een virtuele overtocht van Rotterdam naar New York!

Dit willen wij graag beleven. We lopen omhoog, de loopplank op en direct proef ik al de warme sfeer van dit cruiseschip. We lopen over een ruim licht promenadedek dat nu gebruikt wordt als terras. Ik zie in het midden het ronde zwembad van vroeger. In gedachten zie ik de mensen hier heerlijk zonnen en zwemmen. Wat is het uitzicht hier bijzonder, we genieten er van. Veel vrachtschepen varen voorbij, in de verte zien we de skyline van Rotterdam. De Euromast, hoge wolkenkrabbers, de Kuip van Feijenoord, het grote theater Ahoy.

Boven: vanaf de boeg hebben we zicht op de Maas en Rotterdam. Onder: het promenadedek met zonnestoelen.
Boven: vanaf de boeg hebben we zicht op de Maas en Rotterdam.
Onder: het promenadedek met zonnestoelen.

Bij de entree worden we vriendelijk verwelkomd. We krijgen een plattegrond en kopen onze kaartjes voor een hele rondleiding. Ook krijgen we een audiofoon mee. We worden verzocht naar beneden te lopen en hier op de gids te wachten die ons de machinekamer zal laten zien. Er is ook een winkel waar van alles te koop is. Ik zie schattige babykleertjes met het het logo van dit schip er op. Wat een apart sfeertje hangt hier,denk ik terwijl ik naar beneden loop. De geur en trapjes doen me herinneren aan de bijzondere Nijlcruise die we eens in Egypte deden. Maar dat schip en omgeving met de vele tempels was totaal anders dan dit cruiseschip.

Door het raam zien we het binnenzwembad waar een gids een groep mensen toespreekt. Onze gids komt op ons af en we maken kennis met elkaar. We treffen het bijzonder want Freek en ik zijn de enigen die met hem mee gaan. Wat is het leuk om met zon enthousiaste gids die hier als vrijwilliger werkt mee te lopen. Ik hoor hem zeggen: Hier kon je zwemmen, gemasseerd worden, een Turks bad nemen of je conditie op peil houden op een fiets- en een roeiapparaat. Alle passagiers konden gebruik maken van het binnenzwembad. Het zwembad is twee meter diep. Alleen als de Rotterdam in de lijndienst op New York voer en het schip in twee passagiersklassen was verdeeld, de toeristenklasse en eerste klas, werden er zwemtijden ingesteld. Zo konden beide klassen gescheiden van het bad gebruik maken.

De witmarmeren banken en balustrades staan er nog. Als stille getuigen van het waterpret van toen. Ik zie de kleedhokjes en de vroegere massageruimtes. Wat is het bad fraai afgewerkt met bijzonder mooie tegelsoorten! Blauw, paars, brons, roze, rood, ze veranderen steeds van kleur. Alsof er een laagje olie op ligt. De kuip van het bad is bekleed met Italiaans glasmozaïek. Op de bodem is een kleurig motief van vissen aangebracht.

Ik hoor de gids vertellen dat het schip 298 meter lang is en het kon 1500 passagiers vervoeren. Tel daar de bemanning nog eens bij, wat een mensen zaten er op dit schip! We lopen nu verder naar beneden langs lange gangen met buizen. We worden gewezen op een waterdicht schot. In totaal zijn er op drie dekken 43 van deze waterdichte schotten aangebracht. Op de Titanic die verging was dat niet het geval, zegt de gids. Hij vertelt enthousiast over van alles waar we langs lopen. Vroeger heeft hijzelf met plezier als elektrotechnicus op dit schip gewerkt. En dat is te merken. Hij weet veel en vertelt uit ervaring, zijn verhaal heeft een ziel. Wij en de gids genieten terwijl hij honderd uit vertelt.

We lopen langs de drukkerij waar vroeger drie mensen werkten. Elke dag kregen de passagiers een blaadje met informatie over het weer, het nieuws en de beurskoersen. We lopen heel wat smalle trapjes af. Nu staan we zes meter onder de waterlijn en hieronder is nog eens een ruimte van drie meter. We gaan de machinekamer binnen. Ik ruik al de geur van olie. In gedachten hoor ik overal het lawaai van het gezoem van ventilatoren voor de luchtverversing en het trillen van machines met bevelende stemmen. Wat is het hier een indrukwekkend samenspel van buizen, leidingen, turbines, kraantjes, klokjes en glimmend staal. Stabilizers moesten zorgen dat het schip niet al te veel deining maakte. De ruimtes zitten vol op- en afstapjes, trapjes en smalle gangetjes.

Boven: Het schip is door Nederlandse bedrijven gebouwd, bijvoorbeeld Smit Electrotechnische fabrieken, Werkspoor,
Boven: Het schip is door Nederlandse bedrijven gebouwd, bijvoorbeeld Smit Electrotechnische Industrie, Werkspoor en Kwant in Sneek.

 ´Wat zal dat lastig werken zijn, bedenk ik me. Je moest goed uitkijken waar je liep want de vloer was altijd glad door een vettig laagje olie. De werkers hier moesten wel goed samenwerken als team om geen fouten te maken. Ze waren aangewezen op elkaar en moesten elkaar helpen om bij problemen oplossingen te bedenken. En wat was het warm, wel vijftig graden! De lucht was zwaar van de weeïge geur van olie, stoom en zweet van het harde werken. Over de ruimtes hangt nu een zachtgroene gloed door de groene kleur van de machine onderdelen. Het is hier nu stil en koud, wat een verschil met de tijd toen dit alles in bedrijf was.

Eens liepen hier 24 uur per dag tientallen mannen rond Zij moesten alert blijven. Want deze machinekamers vormden het kloppend hart, de energiebron van het schip die negentig meter machines moest voeden. Er moest veel stoom en stroom worden gefabriceerd. De Rotterdam moest varen, het hotelbedrijf moest draaien, de keukens moesten vele mensen van eten en drinken voorzien. Zelfs het drinkwater werd hier geproduceerd. Ik kijk verbaasd om me heen en begrijp niets van deze materie. Ik heb bewondering voor alles wat hier gebeurde. Wat een vakmanschap was er vroeger!

Boven: hoofdschakelbord electriciteits centrale. Midden: Voor de energie werden stoomturbines gebruikt. Onder: Onder in het schip lopen we langs heel veel meters buizen.
Boven: hoofdschakelbord electriciteits centrale.
Midden: Voor de energie werden stoomturbines gebruikt.
Onder: Onder in het schip lopen we langs heel veel meters buizen.

Al deze enorme machines en installaties vullen maar liefst zes compartimenten. Deze machinekamers, ze zien er nog net zo uit als in 1959, hoe is het mogelijk! We staan nog stil bij een groot glimmend hoofdmanoeuvreerbord dat tot onze verbeelding spreekt. Vanaf hier moest er nauwgezet samengewerkt worden met de bemanning die hoog in het schip bij de brug werkten. De gids laat zien hoe dat ongeveer ging. Het is hier koud en ik zie dat we koude gezichten hebben. We gaan terug en klimmen weer heel wat smalle trapjes op. We bedanken de gids die extra tijd gaf om ons dit alles uitgebreid te laten zien. Deze rondleiding was boeiend en beslist de moeite waard.

hoofdmanoeuvrbord machinekamer
Het hoofdmanoeuvreerbord in de machinekamer

 

[Deze site volgen? Klik op volg in de zwarte balk bovenin]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Een gedachte over “Een klein verhaal over een groot schip de ss Rotterdam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s