Broersdag met een rondje Sophiapolder, Kamperland en Wolphaartsdijk.

We zijn er al zo lang mee bezig. Met het familieverleden van de vijf broers. We lazen een prachtig document dat een familie lid van grootvader schreef. Een schat van informatie over zijn voorgeslacht heeft hij nagelaten. F heeft dit alles opnieuw vertaald in de taal van nu. Verschillende mooie verhalen hebben we naar de broers gestuurd. Het gevolg was dat we lange fietstochten maakten door het Zeeuwse land. We hebben er van genoten. Hier gaan we wat mee doen, op broersdag.

Hoe was het ook al weer? Altijd als de herfst op het mooist is dan is het weer zover. De broers hebben er vooral zin in en wij met hen. Want dan is het broersdag, de familiedag, een dag om bij te praten. Dit jaar zijn wij aan de beurt om dit feestje te organiseren. Voor ons is het duidelijk. We gaan een rondrit maken langs plaatsen waar het voorgeslacht heeft gewoond. We gaan een stukje van het spoor van grootvader en grootmoeder volgen.

Vandaag, zaterdag 24 oktober vieren we broersdag. De broers en schoonzussen zijn bij ons welkom. Ik heb er zin in. In de keuken op het gasfornuis staan volle pannen. Een heerlijke stoofpot, rodekool met tutti frutti en smeuïge aardappelpuree, puddingen in de koelkast. Dat zal lekker smaken. Op tafel staat de zelf gebakken appeltaart en de koffie heb ik zo gezet. Ze mogen komen.

Ik hoor geluid. Wie van van ver komt staat het eerst voor de deur maar de anderen volgen snel. Zij hebben een vakantiehuisje in deze prachtige omgeving gehuurd. Dat is slim en aangenaam, een mooie ontspannen combinatie met vandaag. We zijn blij elkaar te zien, drinken koffie met wat lekkers en kwebbelen er op los. En, ja hoor, daar komen de oude fotoboeken uit de tas. Hoofden buigen zich er overheen, wie zijn dat toch?
Gelukkig staan er namen op de achterkant van oude foto’s. De Yad Vashem onderscheiding van pa en ma gaat van hand tot hand. We besluiten dat de broers ze om de beurt een jaar meenemen naar huis.

F deelt informatie uit over stamboomgegevens met enkele opmerkingen. Hij vertelt over de allereerste persoon uit de familie die gevonden is. Hij woonde sinds ca. 1600 op Zuid Beveland. Hij kwam uit de omgeving van Hulst en hij is zoals zovelen in die tijd naar de “Overkant” getrokken. Dit was het gevolg van de oorlog tussen Nederland en Spanje. We weten nu dat het verre voorgeslacht van de familie oorspronkelijk uit Zeeuws Vlaanderen komt. De toon is gezet, we gaan op stap.

De Sophiapolder is nu een jachthaven en bungalowpark geworden.
De Sophiapolder is nu een jachthaven en bungalowpark geworden.

Achter elkaar rijden we richting Kamperland. De eerste plek waar we naartoe gaan is bij de Sophia haven, wat eens de Sophia polder was. Verbaasd kijken we om ons heen. De zon schijnt, we horen het geklingel van honderden masten van luxe plezierboten. Ik zie een bordje waarop staat Vakantiepark Roompot. Niets doet meer herinneren aan de Sophiapolder, die in 1775 is ontstaan door drie kilometer zeedijk aan te leggen. Eens stond hier de boerderij van overgrootmoeder en overgrootvader. De dijken waren gevaarlijk want de sterke stroming van de vaargeul in de Oosterschelde die Roompot heet verslond in 1881 600.000 kubieke meter zand. Altijd was er de strijd tegen het water.
In 1894 gaat het mis. Tijdens een stormvloed verdwijnt de polder in zee. Het is een drama, vader en moeder zijn hun hele hebben en houden kwijt. Maar ze verliezen de moed niet. Ze gaan wonen in een huisje in Wolphaartsdijk en vader wordt vrachtrijder. Grootmoeder is dan 13 jaar.

We rijden verder richting Kamperland. We kijken naar het witte huis met een ei op het dak. Wat bijzonder, het lijkt alsof de tijd heeft stil gestaan. Dit huis ziet er nog net zo uit zoals het vroeger was. De ouders van grootvader zijn in 1914 naar dit huis verhuisd. Overgrootvader koopt de schaapskooi van zijn neef. We willen weten waar zijn schapen graasden. Het was bij de schorren bij het Veerse meer dat de ‘Goudplaat’ heette. Net buiten Kamperland zien we het Veerse meer. Bij de auto eten we een lekker belegd broodje. We kijken naar het water en naar het bosje waar eens de schorren waren. Hier moet het zijn geweest. We denken aan het verhaal dat de schapen werden verrast door het snelle opkomende water als gevolg van een springvloed. Wat zal overgrootvader geschrokken zijn, gelukkig lukte het hem om de schapen in veiligheid te brengen. Het is vandaag aangenaam weer maar toch staan we hier bij het water snel te kleumen. ‘Schaapherder zijn, het lijkt me een hard en koud beroep,’ denk ik bij mezelf.

We gaan verder naar de boerderij waar grootvader veel over paarden houden heeft geleerd. We hebben er zin in want we weten dat deze mooie boerderij een rijksmonument met camping is. We rijden we naar het begin van de inrit. Enthousiast stappen we uit met het fototoestel in de aanslag. Dit is een mooi plaatje, daar moet wel een foto van gemaakt worden! Ineens zie ik een dame op ons af lopen.
Voordat we het beseffen horen we een zeer boze stem. “Wat komt u hier doen, u hebt zich van te voren niet gemeld, wat een brutaliteit, dat soort mensen heb ik hier meer gehad, ze gluren door de ramen, hoe durft u!” Stomverbaasd en beduusd door deze waterval kijken we haar aan. “Dat is dan jammer en mijn fout, ik zie dat ik u eerst had moeten bellen, geef ik toe. Het is zeker niet de bedoeling om u lastig te vallen, wij voelen ons juist betrokken bij deze plek omdat hier vroeger familie heeft gewoond.” Maar de dame is nog steeds boos, opnieuw horen we veel boze woorden en dan ineens draait ze zich abrupt om en verdwijnt richting boerderij. Hoe is het mogelijk, zijn we met teveel groot licht aan komen rijden? Onder de indruk en aangeslagen stappen we weer in de auto. Maar ik weet het zeker. Deze broersdag zal er niet onder lijden, dat verdient het voorgeslacht niet.

Via de polders en de weg waar grootvader fietste of liep van Wolphaartsdijk naar zijn ouders in Kamperland rijden we verder. We passeren borden met de namen Stroodorp en Plankendorp met veel dijkhuisjes, we rijden door Kortgene. Hier moeten we wel even uitstappen om naar de kerk te kijken. De oude kerktoren heeft 150 jaar in het water gestaan. In de kerktoren hangt een klok met de Franse naam Suzanne. In 1674 is deze klok van het Franse eiland Noirmoutier geroofd. Later wilden de Duitsers de klok omsmelten voor hun wapenindustrie. Maar tijdens het transport op het IJsselmeer ‘verging’ het schip. Na de oorlog zijn alle klokken weer opgediept en op de juiste plekken terug gekomen. Een vriendelijk lachende grasmaaier nodigt ons uit om de torenkamer, wat eens een gevangenis was, te bekijken. Mijn vertrouwen in gastvrije vriendelijke mensen is weer terug.

We rijden langs een boerderij waar drie generaties hebben gewoond, Wolphaartsdijk binnen. Eerst lopen we even naar de witte Nicolauskerk, in Neo-Byzantijnse stijl gebouwd. Lengte, breedte en hoogte zijn gelijk. Er komen twee vrolijke dames met emmer en sop aanlopen. Zij nodigen ons ook lachend naar binnen. Er zijn zeker veel vriendelijke gastvrije mensen die op ons pad komen merk ik. De dames staan ons vriendelijk te woord. Als we vertellen wie we zijn en wat we komen doen hoor ik één van hen zeggen: “O, dan moet u even aanbellen hier verderop daar woont ook nog familie. Zij kan u vast veel meer vertellen!” De dames soppen de banken en wij bedanken hen als we de kerk verlaten.

Aquarel Wolphaartsdijk, geschilderd door oom A.R.
Aquarel Wolphaartsdijk, geschilderd door oom
A.R.

Nu kijken we allen met veel interesse naar het mooie witte woonhuis met zijn grote schuren. Hier is moeder geboren. Toen zij 11 jaar was waren haar beide ouders gestorven. Moeder werd opgenomen in huis bij haar grote zus. Tot slot gaan we nog naar de oude begraafplaats waar veel familieleden begraven zijn. We lopen langs de oude stenen. De tijd heeft zijn sporen hier wel nagelaten, je wordt er niet vrolijk van. Wat doet tijd, het geeft verval, niets blijft er over. Veel stenen zijn gebroken, omgevallen en hangen scheef. Bij de stenen van grootvader en grootmoeder leg ik enkele bloemen neer. Stil verlaten we de begraafplaats.

Weer terug in huis is het warm en gezellig. We drinken een borreltje en hebben hele gesprekken. Het eten smaakt heerlijk, ja het is goed om zo samen bij elkaar te zijn. Broersdag, het is belangrijk, die houden we er in!
(Deze site volgen? Klik op volg rechts onder)

Advertenties

Een gedachte over “Broersdag met een rondje Sophiapolder, Kamperland en Wolphaartsdijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s