Herfstkleuren met schorren en slikken in de Kwade Hoek.

Een herinnering aan een maand geleden, toen de herfst op zijn mooist was.

Wat zijn we hier lang niet geweest. Vandaag, 25 oktober is het stralend zonnig weer, het is echt een dag om buiten te zijn. We trekken de laarzen aan en wandelen vanaf de parkeerplaats bij de Kwade Hoek het smalle pad omhoog. Daar waar het pad op het hoogste punt staat moet ik altijd wel even naar het mooie uitzicht kijken. In de verte zie ik dan de open duinenrij waar de zee binnen kan stromen. Dit doet mij altijd aan de Slufter op Tessel denken.

In de verte zie ik de duinenrij waar de zee binnen kan stromen.
In de verte zie ik de duinenrij waar de zee bij hoog water binnen kan stromen.

We slaan rechts af, lopen over het groene graspad naar het pad dat in de herfst door springvloed onder water komt te staan. Maar nu is het aan het begin nog droog. Het is muisstil, geen mens te bekennen. Ik hoor enkele vogels zingen. Wat is het hier heerlijk vredig en stil. De herfst is nu op zijn mooist. Wat een herfstkleuren zie ik om me heen. Veel tinten van groen naar bruin en okergeel. Altijd weer vind ik het heerlijk om hier te lopen. Iedere keer is het weer anders, geen moment verveel ik me.

Het pad kronkelt van links naar rechts, de milde zachte kleuren en vormen van het groen dichtbij en veraf is betoverend mooi. De oranje rode bessen van de duindoorn zijn overrijp, voer voor vogels. Ik zie nog steeds bloeiende gele heelblaadjes en bloeiende paarse klaver bloemen. Wat zijn de grassen hoog, ik schuif ze aan de kant.
Op het eind , bij de kromming van de bocht gaan we rechtdoor. Dat mag, het is nu niet de tijd van het broedseizoen. We komen bij de heldere kreek. Het water is niet diep. Voorzichtig waden we er doorheen. Visjes schieten voor mijn voeten weg.

Boven: zicht op het Haringvliet met op de achtergrond het strand van Rockanje. Onder: de Kwade Hoek is doorsneden met kreken.
Boven: zicht op het Haringvliet met op de achtergrond het strand van Rockanje.
Onder: de Kwade Hoek is doorsneden met kreken.

We lopen nu al maar door, tot we bijna niet meer verder kunnen. Daar in de verte zie ik de sluizen van het Haringvliet. We lopen omhoog een duintop op waar veel heelblaadjes bloeien. Het is gewoon warm. Ik doe mijn jas uit en ga even lekker op de grond deze stilte in me opnemen. Ik dommel bijna in slaap.
Ineens hoor ik Freek zijn stem. Hij is dolenthousiast. “Ans, kom, ik heb een nieuw pad ontdekt en lepelaars en zilverreigers gezien.” Achter elkaar lopen we nu door een voor ons nieuw en geheim smal paadje. Ik houd van geheime paadjes, het is spannend, waar leidt dit pad naartoe?

Via de rietvelden komen we bij de slikken en schorren, die door de invloed van eb en vloed steeds veranderen.
Via de rietvelden komen we bij de slikken en schorren, die door de invloed van eb en vloed steeds veranderen.

We lopen door heel hoge grassen en riet. Ik zie nat slib op de grond. Het riet ligt er geknakt overheen. “Loop langzaam en heel voorzichtig, je glijdt snel uit, het slib op de slikken zuigt je vast, je laars zakt snel naar beneden. Maar als je te snel loopt dan glij je uit, hoor ik Freek zeggen. Hier hebben vast vogelaars gelopen om bij de schorren en slikken de vogels te spotten.” Ik zie licht op het eind van het pad. We komen uit bij een paradijselijke plek. Ik zie het groen van de kwelders, dan het binnenstromende zeewater, donker en licht grijs slib van de slikken. De ruwe zee heeft de grond van de kwelder recht afgesneden.
Achteraan zie ik het hoge groen, geel en bruin van de schorren. De zon geeft dit alles een zacht milde gloed. In de verte zien we lepelaars foerageren. Voorover gebogen schuiven ze met hun lange snavels van links naar rechts door het water. Nog veel meer witte watervogels halen hun voeding uit het water. Het is een wonder mooi gezicht. “Met springvloed loopt dit hele gebied onder water”, zegt Freek.

Stil en voorzichtig lopen we het geheime pad weer terug. ‘Dit is het cadeautje van vandaag ,’ denk ik bij mezelf. In de verte hoor ik het schorre geluid van de fazant.

Bessen van de duindoorn en paarse bloemen van de zeeaster bij het strand. Onder: de gele bloemen van het heelblaadje.
Bessen van de duindoorn en paarse bloemen van de zeeaster bij het strand.
Onder: de gele bloemen van het heelblaadje.

We wandelen verder over ons bekende pad terug naar het witte zand bij de beginnend vormende duintjes. We zien lamsoor, het zeekraal is van rood naar bruin gekleurd en heeft zijn tijd gehad. Er bloeit nog steeds mooi lila blauwe zeeaster. Het zachte licht van de zon strijkt met een milde gloed over alles heen. We lopen een klein stukje langs het strand, een zeilschip glijdt over de zee. Waar het water naar binnen stroomt lopen we terug naar het begin van het pad dat hier onder water staat.

We horen geruis van vogels, kijken omhoog en zien grote groepen spreeuwen aan komen vliegen. Ze zitten in en bovenop de duindoorns, eten van deze overrijpe bessen. Steeds meer spreeuwen komen aanvliegen, ze verzamelen zich hier bij elkaar. Ineens zien we een wolk spreeuwen omhoog gaan en ze vormen het begin van een spreeuwen dans.

Eerder zag ik hier tijdens mijn wandeling een prachtige spreeuwen dans uitgevoerd. Wat is dat ook weer een fantastisch gezicht! Maar nu is het nog te vroeg voor zo’n hoge spreeuwen dans. Meestal zie ik dit als het later is. We wandelen terug, kijken nog even naar het uitkijkpunt ’t Lichtje van Mozes’ en lopen naar onze auto op de parkeerplaats.
collage5

Die Kwade Hoek, het hele jaar door, we kunnen er geen genoeg van krijgen!
( Deze site volgen? Klik op volg.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s