Het herdenkingsmonument in de Appèlbergen.

Altijd is het op deze plek rustig en stil. Dit sobere monument is gemaakt van een Drentse zwerfkei, waarop twee bronzen plaquettes zijn aangebracht. Het staat hier roerloos en sterk in zijn eenvoud.

Op de tekst van de linker plaat lees ik: ‘Omgebracht tijdens de meistaking 1943′. Een lange lijst met namen volgt. Er onder staat :’ Zij liggen in dit veenmoeras begraven maar zijn nooit gevonden’.
Op de rechter plaat staat nog een lange lijst met namen. Er onder staat: Bij deze plek zijn zij in 1945 teruggevonden en elders begraven.
De gedenksteen is geplaatst op een aantal kleinere keien. Het raakt me.

.

Het monument na de kranslegging in de Appelbergen.
Het monument na de kranslegging in de Appèlbergen.

Maar vandaag, 3 mei is het anders, niet rustig en stil. De zon schijnt betoverend mooi met zijn gouden stralen door het bos. Zonnestralen worden gefilterd, lange banen zacht licht lijken schuin langs de stammen van de bomen te strijken.
Er klinkt tromgeroffel, een lang lint van mensen, stemmig in het zwart gekleed komen aangelopen. De voorste mensen dragen bloemstukken met intense kleuren.

Ieder jaar weer op 3 mei is er een stille tocht naar deze gedenkwaardige plek waar de slachtoffers van de april – meistaking of melkstaking van 1943 herdacht worden. Het is een gruwel, 34 mensen uit de drie Noordelijke Provincies zijn zomaar weggerukt, vermoord en daarna gedumpt in het veenmoeras van de Appèlbergen. Verschrikkelijk, rillingen lopen over mijn rug.

Namen van de slachtoffers om nooit te vergeten.
Namen van de slachtoffers om nooit te vergeten.

Ik zal het nooit vergeten. Lang geleden, vroeger, ik was nog niet geboren toen dit alles gebeurde. Maar enkele tragische blikken en woorden ving ik op. Van mijn zusje die één dag na deze verschrikkingen geboren werd. Een ‘rouwlintje’ om het geboortekaartje zou dat niet passend voor de familie zijn geweest? Het was te erg van woorden, thuis kon daar nooit over gepraat worden. Drie jongens, broers uit één gezin, Uitze, Jelle en de jonge Steven van de Wier, nog maar 14 jaar oud. Zomaar, uit het veld naast de boerderij opgepakt, ze wisten niet dat ze nooit meer thuis zouden komen.

Altijd weer is deze sobere herdenking een waardig belangrijk moment.
De namen van de slachtoffers worden genoemd, we luisteren naar gedichten en muziek, kransen worden gelegd en er is één minuut stilte.
Zij die vermoord werden voor onze vrijheid mogen we nooit vergeten.
Deze herdenkingen moeten blijven.

IMG_20160503_181613

Stil loop ik na afloop weer het zandpad af.
Banen mild licht strijken als teken van hoop en victorie langs het monument van de V boom.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s