Appel- en perenoogst met Loes.

“ Hier is het papier met de route naar de plek waar we over de peren struikelden, zegt Loes met pretogen. En, je kunt onderweg nog honing kopen ook.” Wat fantastisch, Loes heeft een mooie wandelroute voor ons gemaakt. Het is weer woensdag en onze woensdag wandelclub gaat op pad langs groene lommerrijke lanen. “Over een uur staat de koffie klaar”, horen we Loes nog zeggen als we vertrekken. We lopen over het volle grindpad naar de weg langs groene lanen. Krr, krr hoor ik als we over de vele eikels lopen die onder onze schoenen open barsten. De herfst asters in de tuinen bloeien weelderig paars blauw en milde ochtendzon strijkt langs de bladeren en de rode bessen in de bomen. Het valt me op dat ik al wandelend zoveel meer van het groen en de tuinen zie dan wanneer ik er fietsend voorbij kom.

Al pratend lopen we door onbekende smalle paadjes van bosrijk groen achter nieuw gebouwde huizen. Ineens zijn we er. Op de plek waar wij vorig jaar voor het eerst over gevallen peren in het gras struikelden. Tussen hoge rood en roze balsemien struiken en prikkende brandnetels speuren we de grond af op zoek naar val-peren. We voelen geen harde peren onder onze voeten. Nee, we struikelen er dit keer zeker niet over. We kijken omhoog. Daarboven, daar hangen ze. Aan knoestige oude takken lachen de stoofperen ons tegemoet. Dat is te hoog, die kunnen we zo niet plukken. Jammer maar we geven zomaar niet op. Een klein eindje verder vlak achter de huizen zien we gereedschap liggen. Dat kunnen we goed gebruiken. Hout en een steigerbuis ligt op de grond, dat is handig. Hier hebben kinderen een fantasierijke klimboom gemaakt. “ Voorzichtig jongens, aan de kant.“ Feike richt de steigerbuis omhoog, kijkt ons met glimmende ogen aan en met ferme slagen knalt hij met het ding tegen de takken van de perenboom. Dan ploffen de peren bij bosjes op de grond. Onze meegenomen plastic tassen puilen al snel uit. We voelen ons bijna als kleine kinderen, het lijkt wel kinderspel. We hebben genoeg peren om te delen, we gaan terug, hebben koffie dorst en zin in die lekkere appeltaart die bij Loes op ons wacht.

We lopen langs de bloemenzee het tuinpad van Loes en Eric op. Die tuin, dat heerlijke lustoord, waar het zo goed toeven en genieten is, wacht. Het is 5 oktober en de zon schijnt verwarmend op het overdekte terras. Er is pittige koffie, appeltaart met noten en slagroom, gemaakt van eigen opbrengst uit de tuin, pure verwennerij. Ik kijk om me heen naar deze fantastische heerlijke tuin die me ontspant. “Wie gaat er mee voor een rondje door de tuin?” vraagt Loes. Dit hoeft ze maar een keer te zeggen, direct staan we met zijn allen op.

Doorkijkje in een deel van de tuin.
Doorkijkje in een deel van de tuin.

Het is vijf oktober, tijd dat de appels en de peren bijna geoogst kunnen worden. De felgekleurde rode appels aan de boom vallen direct op. Loes noemt de namen van de appelbomen. “Kijk, dit is de Goudreinet, de Notarisappel, de Bramley Seedling, de Groninger Kroon.” Rode en groene appels lachen ons toe. Wat is deze tuin toch weer een plaatje! Ongelooflijk zo mooi en rustig is het hier, een paradijsje in het klein. Alle appelbomen pronken in het zachte groene gras dat wel fluweel lijkt. Milde banen zon strijken langs het gazon en door de takken van al het groen. We zijn hier vaker geweest maar steeds ben ik onder de indruk van deze plek. Wat een deskundigheid en noeste arbeid wordt hier steeds maar weer door Loes en Eric verzet. Ik neem mijn petje voor hen af.

De walnoten komen uit hun schil.
De walnoten komen uit hun schil.

We zien tegen de zuidmuur de vijgenstruik waar nog grote vijgen aan hangen. Verderop zien we iets nieuws, een prachtige vrucht hangt te rijpen, het is de olijfkomkommer. De poes die ligt te soezen in de warme kas veert op. De aardbeien en de rode- en zwarte bessen zijn geplukt. Nog enkele frambozen hangen aan de struik. We lopen naar de groenteafdeling. Decoratieve koolsoorten vallen op. “Dit is Flower Sprout, een kruising van boerenkool en spruitjes, het is lekker”, zegt Loes. De courgettes bloeien en groeien dat het een lust is. We kijken omhoog, walnoten breken open uit hun beschermende bolster, het is een prachtig gezicht. Het diepe paars van de biet kleurt zo mooi naast andere groene groente. Loes trekt een biet uit de grond en stopt het in mijn plastic tas. We zien palmkool, paksoi en diverse soorten sla, knolvenkel met zijn ragfijn groen en nog veel meer groenten. Grote gele pompoenen sieren de grond.

Een nieuwe soort spruit: de Flower Sprout.
Een nieuwe soort spruit: de Flower Sprout.

Vele rode dahlia’s bloeien naast oranje goudsbloemen, cosmea, afrikaantjes en die mooie kleine ster afrikaantjes. Plotseling springt een witte kip van achter het gaas naast ons neer. “De kippen zijn grappige eigenzinnige dieren, ze willen eten. Ik geef ze een koolblad, dat lusten ze graag”, zegt Loes. Ze trekt een koolblad uit de grond en gooit het de kippen toe. “Eric zette een nieuwe kip bij de kippen. Maar dat accepteren ze maar moeilijk. Er ontstond een gevecht en als de kippen overdag in de buitenren lopen jagen ze de nieuweling in het nachthok en als ze gaan slapen jagen ze haar naar buiten. Ze zijn nu in de rui en leggen maar weinig eieren.” Het wordt al later, het is tijd om te gaan. “Kom vanmiddag maar even terug om appels te halen”, hoor ik Loes roepen als ik op mijn fiets stap.

Een tuin om in te spelen.
Een tuin om in te spelen.

Vanmiddag pas ik op de kleinkinderen Jolijn van 3 jaar en Julius die 6 maanden is. Het is leuk om ze even mee te nemen. Jolijn vindt het helemaal feest. Op haar loopfietsje mag ze met me mee naar Loes haar tuin. En daar zal opa ook komen om foto’s en een filmpje te maken. Vrolijk loopt Jolijn voor me uit. Bij de tuin van Loes kijkt ze verbaasd om zich heen. Dit is een mooie plek om je te verstoppen en te spelen! De bomen ruisen, we horen de kippen en dan die appels, wat zijn ze mooi! Loes heeft ons direct al gezien. Ze plukt heerlijke dikke goudreinetten voor me van de boom. “Heerlijk, zeg ik, dat is lekker voor de appeltaart die ik voor mijn familiedag ga bakken.” Het is genieten zo samen in deze tuin met de kleintjes. Zelfs Julius ligt genoeglijk stil te kijken naar dit lustoord om ons heen. We nemen de sfeer en rust met ons mee als we weer naar huis lopen. Een gevulde zak met goudreinetten ligt onder de wandelwagen. Die appeltaart, wat zal die smaken!

WE HEBBEN OOK EEN KORT FILMPJE GEMAAKT. WILT U HET ZIEN? KLIK HIER

dsc06449

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s