Broersdag: opent je ogen op het water en in het donker.

Het is weer broersdag en daar hebben we zin in. Samen met zijn allen als broers en schoonzussen zomaar een dagje bij elkaar. Lekker bijpraten, een dagje uit. Deze keer gaan we naar het land van Maas en Waal waar broer Henk woont. Het is prachtig zonnig weer als we Beuningen binnenrijden.

Daar zitten ze, broers en schoonzussen aan de koffie met zelfgemaakte appeltaart. Ik word blij als ik ze zie. Een gezellige dikke poes, Salomon van de buren hoopt ook mee te kunnen snoepen. Ik voel een staart en een kopje onder het bankje waar ik op zit. We zijn met zijn achten, twee van ons kunnen er vandaag niet bij zijn, ik mis ze direct al.
“Wat gaan we doen vandaag?” Alle ogen kijken Henk vragend aan. Het is spannend want nooit weten we van te voren wat het gaat worden. “We gaan vanmiddag naar Venetië maar eerst gaan we straks om de beurt wandelen en een tochtje maken met de Canadese kano”, is het antwoord. In gedachten zie ik de smalle straatjes, bruggetjes en het vele water al voor me.

schermopname-7

Ik heb mazzel want ik mag mee varen met bedreven stuurlui. Als een prinses zo voel ik me, zij zijn hard aan het peddelen en ik geniet volop! Wat is dit toch ontzettend leuk en mooi! Verbaasd en verwonderd kijk ik om me heen. Het redelijk heldere water, de grassen, treurwilgen, de tuinen van de huizen, riet, waterlelies, muntplantjes, wat is dit alles mooi. Al snel worden we verrast door een voorbij vliegende ijsvogel met zijn felblauwe kleur, hoe is het mogelijk! Deze zeldzame vogel zie je toch niet elke dag. Ik zie en hoor meerkoeten, een fuut die heel lang onder water blijft en na een poos weer boven komt. Moeder zwaan zwemt voor haar jongen, eendenparen zwemmen om ons heen. Het geluid hier laag op het water klinkt ook anders, dieper, rustig. Het leven  beneden op het water lijkt ongedwongen, ontspannen. We varen onder bruggen door, langs eilanden met mooie huizen en groene parken, het is een super mooi gezicht. Ik zou wel de hele dag een tocht op het water willen maken, zie het al voor me, picknickmandje mee in de boot..

schermopname-6

Er liggen heel wat bootjes aangemeerd bij de huizen maar wij zijn de enigen die nu varen. Zouden de mensen die bootjes meer voor de sier dan het gebruik hebben? We varen naar de plek om te ruilen met de anderen die zopas gewandeld hebben. Wat is dit een verrassing, mijn dag kan niet meer stuk!
Uit de kano en weer wandelend op de wal lijkt het water veel kleiner dan vanuit de kano, wat grappig dat de verhoudingen dan zo anders zijn.

Na het eten van een broodje is het tijd voor vertrek. “Venetië wacht”, zegt Henk.
In Nijmegen zitten we te wachten op onze beurt, een belevenis ervaren in het donker. Op een bord lees ik “Muzieum opent je ogen.” Mensen met hun ogen afgedekt en oranje hesjes aan met de letters ‘Expeditie ribbels’ lopen met een gids naar buiten. Blindengeleidehonden staan achter een glazen deur. We zijn aan de beurt, krijgen informatie en een blindenstok in de hand. We lopen een trap af, het wordt al schemerig en snel donker, aardedonker. Het is echt diep zwart om me heen. We staan in een ruimte, alles is totaal onzichtbaar. Ik hoor een heldere stem die ons geruststelt. Het is Esther, onze gids die ons de weg zal wijzen in deze donkere wereld. Esther is slechtziend, bijna blind. Wij mogen nu ervaren  hoe het is om niets te kunnen zien. We luisteren allemaal heel goed naar de aanwijzingen van Esther. Ik merk gelijk dat geluiden versterkt door komen. Dat geldt ook voor de geuren die we ruiken. “We zijn nu op vakantie op Bali, ruiken jullie de geur van dit land wel?”horen we zeggen. “Stap maar in de boot, voel maar waar je in kunt stappen. Waar is Bram, o, sta jij zo ver weg?  Kom maar dichterbij, eerst naar links, dan rechtdoor, ja zo gaat het goed, stap maar in.” We horen dat de motor aanslaat, ik voel de ‘deining’ van het bootje. Afstand en plaats, wat is het leven anders als je ogen hun werk niet kunnen doen. Ruiken, voelen en luisteren, mijn neus, handen en mijn oren vervangen mijn ogen.

Om de beurt maken we deze ervaring in het donker mee. Wachten op de anderen is geen probleem. Er is van alles te ontdekken over de wereld van blinden en slechtzienden.  Er staan tafels met verschillende materialen om te oefenen. Ik zie brailletekens en nog veel meer.

Door het zonnige Nijmegen rijden we terug. Bij de buren is een jarige. Met zijn allen gaan we daar even heen en terug, om haar te feliciteren. Henk zegt als grap dat we ‘daar eten halen’, groot plezier! Het is gezellig, nog steeds kunnen we buiten zitten. Samen de boontjes doppen en het toetje maken, samenwerking met elkaar, wat een aardigheid! Het eten smaakt verrukkelijk, poes Salomon loopt van de één naar de ander om wat eten te schooien, tijd om bij te praten. We kijken ook nog samen naar enkele filmpjes van onze fietstocht naar Santiago, maar dan is het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Het is al laat als we met bolle buikjes afscheid nemen van elkaar en naar huis rijden. Broersdag was weer fijn, tot volgend jaar!

new-image

Advertenties

Een gedachte over “Broersdag: opent je ogen op het water en in het donker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s