Op stap met een gids door het Dwingelderveld.

“Mam, heb je zondag iets te doen? Ik geef het je voor Moederdag. Je kunt mee met een gids door het Dwingelderveld, lekker in de natuur een frisse neus halen “, lees ik op mijn scherm. Wat leuk, dank, natuurlijk gaan we mee!

In de auto zwiepen de ruitenwissers heen en weer. Regendruppels ketsen keihard op het wegdek, mijn zonnebril en verrekijker liggen naast de paraplu achterin. We zijn er klaar voor. Na regen komt zonneschijn. Wie zal het winnen?
Drenthe is prachtig. Kleine gezellige boerderijen in dit mooie Drentse land, het lokt en trekt mensen op de fiets of aan de wandel. We rijden het Nationaal Park Dwingelderveld binnen. Bij het Bezoekerscentrum is de start van de wandeling en de zon schijnt!

Groot en klein loopt mee.

Het hoge ronde dak van het Bezoekerscentrum dat begroeid is met verschillende tinten groen en rood bruin sedum valt direct op. Wat een natuurlijke uitstraling heeft dit gebouw! De zitjes rondom, de vijver en de schapen op de achtergrond maken het Drentse plaatje compleet. De regen heeft plaats gemaakt voor de zon. Mensen eten een ijsje terwijl ze wachten op de gids. We gaan naar binnen. Mijn oog wordt getrokken naar een prachtige maquette, gemaakt van wol van het Drentse heideschaap. Van fantastisch mooie kleuren wol en vilt is een plattegrond gemaakt van het natste heidegebied van West Europa, het Nationaal Park het Dwingelderveld.
Voorzichtig raak ik met mijn vinger het zachte wol. Ik zie prachtige kunstige borduursteken die het bos moeten verbeelden, de heidevelden, de smalle wegen en de plassen water. Dit stimuleert om het gebied te verkennen.

Een oneindig grote vlakte waar overtollig water kan worden opgevangen in het Dwingelderveld.

Bij de maquette vertelt de gids iets over het landschap waar we straks doorheen zullen lopen. De groep heeft er zin in. Leuk, er zijn kinderen bij, zij zijn altijd zo heerlijk nieuwsgierig en dat werkt inspirerend. Het Dwingelderveld is ruim 40 kilometer groot. We lopen een lang zandpad af naar het groene natte natuurgebied. O, wat is het hier ontzettend mooi, om ons heen zijn uitgestrekte heidevelden. Maar we zien ook frisgroen gecultiveerd bewerkte graslanden dat productief moet zijn, daar telt maximale opbrengst.

We lopen door nat gebied met pitrus.

We buigen ons over de pitrus die hier in dikke bossen groeit. De gids laat ons zien dat men dit vroeger gebruikte om er borstels van te maken. Ook werden er lontjes van gemaakt voor olielampen. Iemand wijst ons op haarmos. Heel fijn zie ik de haartjes door de loep, wat wondermooi is dit! We buigen ons opnieuw over iets moois. Het is het vleesetende plantje zonnedauw, ik voel dat het grassprietje in mijn vinger aangetrokken wordt door het plantje. De zonnedauw lokt, vangt en verteert insecten.

Vleesetende planten met zoete druppels aan de lange stekels om insecten te lokken, het is de zonnedauw.

We lopen nu door een stuk lager gelegen grond, deze kom moet het water opvangen dat anders een bedreiging zou kunnen worden voor grotere plaatsen. Al dit water blijft hier staan omdat er veel keileem in de grond zit. Dit is een gevolg van de ijstijd, de ijslaag was erg dik, wel van 300 tot 900 meter dik, ongelooflijk! Er liggen veel keien en stenen op de grond, dit is ook een overblijfsel uit de ijstijd. “Wie weet  hoe deze heideplanten heten?” De gids kijkt ons vragend aan.  We zien drie verschillende soorten heide broederlijk naast elkaar. De dopheide die in de zomer zo prachtig paars kleurt, de kraaiheide en de struikheide. We hebben weer wat geleerd!
Er loopt ook een prachtig klein ventje van ongeveer 3 jaar in de groep. Hij heet Jelle. Ik vind het een aardigheid zo nieuwsgierig dit kleine mannetje om zich heen kijkt. Parmantig stapt hij op zijn korte beentjes vooruit. Zijn vingertje wijst naar de gids: “sst, stil zijn als die mijnheer praat,”zegt hij tegen me met grote ogen.

Aan de kant van de berm zien we hem zitten, er wappert iets moois achteraan. Een eekhoorn, zo mooi! Hij duikt in elkaar maar na een poosje rent de eekhoorn weg in het struikgewas. Er hipt ook een heikikker door het groene gras, snel heeft hij zich verstopt. Vogels zingen hun lied, we horen vinken, de boompieper, een merel en nog veel meer.
Wat is het weer mooi en genieten in het Drentse land. We lopen terug langs bermen vol bloeiend wit daslook en roomse kervel. In het Bezoekerscentrum staat de koffie klaar en in de verte zag ik zopas de schaapherder met zijn kudde schapen, Drenthe op zijn top. Ik weet het al, we komen terug om dit gebied op de fiets te verkennen!

Kruiden in de berm langs de weg: daslook en roomse kervel.

Weer thuis ligt er een briefje op het aanrecht met daarnaast een kleurig boeket bloemen: “Voor Moederdag , jullie waren er niet, kusje van Jolijn en Julius!” O, wat lief, dank, dank je wel!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s