Het vermiste skûtsje Eben Haëzer is terug!

“Het verloren gewaande skûtsje Eben Haëzer is terug! Een droom is uitgekomen! Nooit hadden we gedacht dat we dit nog mee zouden maken. Het is echt ongelooflijk, het skûtsje dat onze overgrootvader Sybren Abrahams van der Werf  in 1907 liet bouwen is boven water! Wees welkom op de Kerstfair in Dokkum, daar is het skûtsje te bewonderen!”

Ik kan het bijna niet geloven als ik bovenstaand bericht lees. Is het echt waar? Mijn beppe haar vader liet dit skûtsje bouwen. De naam betekent : “Tot zover heeft de Heer ons geholpen”. Op het voorgaande skûtsje De Hoop is mijn beppe geboren. Haar verhalen komen weer in mijn gedachten.

De laatste maanden ben ik bezig mijn  levensverhaal te schrijven en daar horen mijn voorouders ook bij. Ik zie mijn lieve beppe weer voor me. Wat heeft zij in haar leven keihard gewerkt en wat heeft ze veel verdriet gekend. Maar wat heeft ze ook veel moed, geloof, hoop en vertrouwen ontvangen en doorgegeven!

In dit kleine roefje woonde een groot gezin.

Het is alsof ze naast me zit. Luister maar wat ze vertelt: “Ik ben geboren en opgegroeid op een schip. Weet je hoe dat is?  Wij als kinderen moeten ook meewerken op het skûtsje. Als vracht vervoeren we grind, klei, aardappelen, suikerbieten, terpaarde. Met menskracht moet dit alles in en uit de laadruimte geschept worden. Oei, grind scheppen, dat is zwaar werk. We gaan overal naartoe, er moet geld verdiend worden. Zelfs naar Gelderland varen we.  En het IJsselmeer is verraderlijk, voor ons schip  is het alleen veilig als we dichtbij de kant blijven. We varen vooral met de zeilen op de wind. Maar dat kan niet altijd. Langs het jaagpad, de weg langs het water, trekken gehuurde paarden het skûtsje. Op een dag zijn de paarden verdwenen, gestolen.. Vreselijk, wij als kinderen moeten dan met het tuigje om helpen het schip te trekken langs het jaagpad. Eens als het bar koud is bevriezen de wateren. We liggen stil te wachten in de buurt van Aduard. De aardappelen bevriezen in het ruim. Maar we moeten ze wel eten want we hebben verder niets! Ach.. als je veel trek hebt, dan eet je alles hoor!  Later, in de tijd van het betere ijzeren skûtsje de Eben Haëzer werkt er voor het zware werk zo nu en dan ook eens een knecht mee. We mogen pas naar school als we tien dagen aan de wal liggen. Als we niet naar school kunnen dan geeft moeder ons les op het schip.  Ik wil zo graag leren maar  het is  op school niet echt leuk.  De meesters en de juffen plaatsen ons vaak een klas lager, ook al zijn we overgegaan. En als we op school komen kijken de kinderen ons raar aan. Ze pesten en discrimineren ons omdat ze vinden dat wij stinken en er arm uitzien”..
“Tjonge, denk ik: Wat knap van beppe dat ze toch maar goed kan lezen en ze kan zomaar uit haar hoofd mooie gedichten en rijmpjes voordragen!”

Wel heel bijzonder dat ik nu voor de eerste keer aan boord ben van dit skutsje.

Vandaag, 14 december lopen we in Dokkum.  In de verte aan de Diepswal zie ik het sfeervol verlichte skûtsje al liggen. Er is een warm welkom, ook al is het ijskoud buiten. Ik zie bekende familietrekken en pretogen in de gezichten van de van der Werfs. Hun skûtsje is terug! Ze vertellen enthousiast. Er zijn prachtige plannen want de stichting stad Dokkum die het skûtsje heeft gekocht, brengt het weer in oude stijl terug. Op 6 september 2018 is het wedstrijdskûtsje feestelijk gedoopt. Ze willen prijzen met de Eben Haëzer winnen. Is het niet fantastisch? Er is meer familie aanwezig rondom het schip. We klimmen naar beneden het roefje in. O, wat is het hier klein en donker en ijskoud. Hoe konden ze hier eten, slapen en leven met veel kinderen in deze kleine ruimte?  Ik voel tranen in mijn ogen. Daar achter die kleine deurtjes met een achterwand van ijzer sliepen de kleintjes, de kindersterfte was groot..  Oei, wat zal dat in de winter ijskoud zijn geweest en in de zomer benauwd warm..

“We zoeken donatieurs want er is veel geld voor het onderhoud nodig. En ook is geld nodig om het als wedstrijdschip te laten deelnemen aan de IFKS”, hoor ik de ze zeggen. Wil je meer weten of  donateur worden? Kijk maar eens op http://skutsjeebenhaezer.nl/  

” Als je eens in dit roefje hebt gezeten, dan wil je dat wel. Vergeleken bij hen leven we nu in weelde”, denk ik terwijl het zeil van een tas dat gemaakt is van het oude zeildoek door mijn handen glijdt.
Ik koop zo’n mooie sterke tas en sfeerlichten die ook van het oude zeildoek zijn gemaakt.  Het is gezellig in het roefje, er is veel te vertellen over dit schip en de de familiegeschiedenis. Maar dan is het tijd om op te stappen.
“Kom maar eens langs om mee te varen met een training als je wilt”, hoor ik als we het roefje uit klimmen.
Ik knoop het in mijn oren. We lopen terug naar de auto.  In de verte hoor ik de kerstmuziek van de Kerstfair.

De stad Dokkum is ook in Dickens sfeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s