Fietsen vanaf Sauwerd en Fransum naar Haren.

Een dikke maand geleden. “April doet wat hij wil, zal het niet te koud zijn? Ik heb zin enkele fietstochtjes te maken. Het is koud en toch voel je de lente die er aan komt. Ik heb een afspraak bij schoonheidsinstituut Het Hogeland in Sauwerd dat rond een wierde is gebouwd.

Fietsen door het weidse Groninger land is een feestje “, denk ik als ik eind van de middag op mijn fiets stap voor de rit terug naar huis. Er staat een fris windje maar wat is het hier mooi! De bomen laten al heel voorzichtig een groene zachte lentewaas zien. Het is heel stil, ik voel de frisse wind in mijn gezicht. Het mooiste is de horizon, die eindeloze horizon ! Hier zijn geen obstakels die het uitzicht op de horizon belemmeren, er is licht en ruimte! Het smalle paadje links dwars door de groene velden lonkt, ik rijd graag een stukje om want hier fietsen voelt als er even helemaal ‘uit’ zijn! Ik zie meer smalle paadjes naar kleine dorpjes als Adorp, Wetsinge, Oostum. In de verte prikken hun kerktorens boven de horizon uit. Ik geniet. Het zijn niet veel kilometers. Voor ik het weet fiets ik al weer door het centrum van de stad Groningen. “Volgende week heb ik nog zo’n mooi tochtje te goed, dan fiets ik vanaf het middeleeuwse kerkje in Fransum naar huis,” neem ik me voor.

Ik doe de deur open van het kerkje van Fransum uit begin 1200. Het ligt op een wierde, waarvan een groot deel is afgegraven.

Zaterdag 13 april ga ik naar een zangdag van onze kerk in het oude kerkdorpje Fransum. Dit piepkleine dorpje bestaat enkel uit een romaans kerkje dat dateert uit de middeleeuwen, een boerderij en een huis. Elk jaar weer is deze zangdag een succes. De locatie is fantastisch, je voelt het verleden, het is gezellig en.. zingen maakt blij. Tijdens het zingen kijk ik door de hoge smalle ramen naar buiten. Dikke sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden, het is een prachtig gezicht! “Die sneeuwbui is wel afgelopen als ik naar huis fiets”, zeg ik tegen mezelf.

Molen Joeswert bij het dorpje Feerwerd. Hier wordt nog professioneel koren gemalen.

Het zingen is afgelopen. Iedereen gaat met de auto naar huis. Ik kijk nog eens omhoog naar de dreigende grijze wolkenlucht. Ach, het is niet erg om nat te worden, ik fiets toch naar huis. Ik kleed me warm aan en sluit de krakende deur van het eeuwenoude kerkje. Ik loop het smalle stenen paadje af naar beneden want het kerkje ligt hoog op de wierde. Ik kijk nog eens als afscheid naar het eeuwenoude kerkje achter me. Ongelooflijk, Fransum ligt op een wierde die nu een hoogte heeft van 3,4 meter boven N.A.P. Dit kerkje en de landerijen waren vroeger grotendeels in handen van het klooster Aduard. Het lijkt alsof de tijd stil is blijven staan. Wat een andere wereld ligt hier..

Het ca 300 jaar oude Rechtshuis bij de sluis van het Aduarderdiep naar het Reitdiep (één van de oudste nog bestaande meanders van Europa).

Ik fiets naar beneden over het onverharde pad, langs een huis richting den Ham. Ik zit nog maar amper op mijn fiets en ik voel al dikke koude spetters. Nee, het zijn geen waterspetters, het zijn dikke sneeuwvlokken! Mijn capuchon beschermt mij goed, ik kan alleen weinig zien. Er staat ook nog eens een keiharde tegenwind. Ik vind het niet erg. Straks is de sneeuwbui vast voorbij. Ik zie een smal fietspad, die neem ik. Ik kom uit bij het Kerkje van Harkema, een plaatselijke boer heeft hier zijn droom waargemaakt. Hij bouwde zijn eigen kleine kerkje. Er is een theehuis en er zijn toeristen die dit terrein, kerkje en tuin bewonderen. Ik ga naar binnen, bekijk de beelden die hier staan. De sneeuwbui is overgegaan naar regen en later is het weer droog! Ik fiets verder.

Schip langs het Reitdiep bij Garnwerd.

Vroeger waren vanuit Fransum kerkpaden naar Aduard, Altenaauw, Beswerd en Den Ham. Veel van deze paden waren kleipaden of ze waren verhard met geeltjes Friese stenen. Ik fiets ook een gedeelte over deze gele bakstenen. Het is heerlijk om deze rit naar huis te fietsen. Het is vooral leuk omdat ik hier weinig kom. De stilte, de weidsheid, natuur en het leven van lang geleden is voelbaar. Ik fiets het liefst zo lang mogelijk langs kleine paadjes naar huis. Op fietsbordjes zie ik de namen van prachtige dorpjes, Garnwerd, Feerwerd.

Schapen met hun dikke vacht wol schuilen dicht bij elkaar. Ganzen vliegen al gakkend door de lucht. Bij het Van Starkenborghkanaal is ronkend scheepsverkeer. Wat is het heerlijk om te kijken naar ‘mijn Groningerland’ , zijn mooie luchten en zijn eigenheid! Er zijn prachtige, nog stille pelgrimspaden om te wandelen of te fietsen. Het Jabikspaed in Friesland en het Jacobspad in Groningen. Wie van wandelen of fietsen houdt, knoop het in je oren, ga er wandelen of fietsen!

Twee Pieterpad wandelaars lopen langs het kerkje van Oostum op weg naar Pieterburen. Het is ijzig koud en het water van sneeuw en hagel zit nog op mijn lens van de camera.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s