Fietsrondje Groninger Waddenkust deel 2.

Boven: Op de dijk bij Noordpolderzijl wordt de strijd tegen het water uitgebeeld in een steenmozaïek, ontworpen door beeldend kunstenaar Jan van Loon.

 

Wat fijn, we hebben de smaak weer te pakken. We gaan deel 2 van de Groninger Waddenkust fietsen!

Als pelgrims onderweg op de fiets naar Rome en Santiago leerden we te leven bij de dag en het te nemen zoals het gaat. Luisteren naar je lichaam en rekening houden met onze gezondheid is wat telt. Een lange pelgrimstocht ver weg zit er nu niet in. Maar wat hebben we veel om blij en dankbaar mee te zijn. En wat wonen we in een fantastisch mooie omgeving. We kunnen fietsen en wandelen dichtbij huis, in de rust en stilte van het Waddengebied en we kunnen het mooie Drenthe opzoeken met zijn bossen en hunebedden. Zelfs mijn geliefde Friesland ligt a.h.w. ‘om de hoek’. Wat wil een mens nog meer?

Boeren zijn druk bezig om het graan van het land te halen voordat de regendagen komen.

Vandaag gaan we het tweede deel van ons rondje langs de Waddenkust van Groningen fietsen. In het schilderachtig dorpje Winsum halen we de fietsen van de auto. De zon schijnt vrolijk in het water als we over de stenen boogbrug in de Hoofdstraat fietsen. Winsum en Obergum zijn verbonden met deze brug. Wat is dit een mooi plaatje! We passeren twee lange afstand fietsers met veel bepakking. Het is nog vroeg, de vogels zingen. Parasols worden opengezet op een terras aan het water. Ik word blij van dit alles, we hebben de hele dag nog voor ons! De hoge trap van de Torenkerk vraagt om even naar boven te gaan. Ik zie zelfs twee molens, de wieken draaien niet.

Molen in het dorp Onderdendam

We rijden over smalle boerenpaden en fietspaadjes dwars door de weidse velden. Heerlijk, wat is dit mooi! We laten Onderdendam al snel achter ons. Lome koeien kijken me met hun grote ogen aan. In Middelstum staat iets moois te gebeuren. We fietsen duidelijk omhoog in dit wierdedorp. We lopen de oude Sint- Hippolytuskerk uit 1445 binnen. Ik hoor mooie orgelklanken, de organist Henk Veldman weet met dit orgel muziek te maken. We willen graag de toren beklimmen. Wat geweldig, een vrijwilliger neemt ons mee omhoog, de smalle stenen trap op. Enthousiast vertelt hij over deze kerk en de toren. We klimmen al maar hoger en hoger. Uiteindelijk komen we via smalle steile houten trappen bij het carillon dat straks bespeelt wordt door musicus Henk Veldman die beiaardier en organist is. Het uitzicht naar de groene velden in het Groningse land is adembenemend mooi. Pal boven me zie ik vele klokken hangen.

Op het hoogste punt van de toren hangt het carillon met een prachtig uitzicht op de omgeving van Middelstum.

Straks zullen de klokken via het carillonspelen klinken. Kinderen mogen het instrument even bespelen. Ik zie ze vol bewondering kijken. De beiaardier Henk Vedman legt zijn muziekstukken klaar. “Ik wist niet dat dit instrument me zoveel passie kon geven. Het is fantastisch, carillonspelen heeft mijn leven verrijkt. Ik kan er al mijn emoties in kwijt”, vertrouwt hij ons toe.

Het carillon boven op de toren in Middelstum.

Nog onder de indruk van wat muziek allemaal met een mens kan doen, fietsen we verder door het stille groene land. De wind wappert door mijn haren en de zon zet alles in een gouden licht. Het volgende dorp waar we komen is het wierdedorp Kantens. Boven op de wierde staat de kerk uit 1200 met zijn reusachtige steunbeer. De kerk is gesloten, dat is niet erg want we kunnen in één dag niet alle monumenten bezichtigen. Het bijzondere van al deze kleine dorpjes is toch echt wel al deze oude Groninger kerken. Het is alsof de tijd stil is blijven staan en we even terug gaan in de geschiedenis. Ik hoop dat al deze mooie oude kerken bewaard blijven voor de komende generaties.

Het valt me op dat het zo ongelooflijk stil is in deze kleine dorpjes. Het lijkt wel alsof niemand thuis is of dat iedereen slaapt.. Via het dorpje Doodstil dat zijn naam eer aan doet, rijden we Uithuizen in. Natuurlijk blijven we even staan bij de hoge Jacobikerk uit de 13e eeuw en de neogotische Jacobus de Meerdere kerk uit 1860. “Wat een verschil in rijkdom”, denk ik als we langs monumentale boerderijen maar ook langs kleine arbeidershuisjes fietsen. Groningen kent ook zijn statige borgen en grote buitens zoals de Menkemaborg hier in Uithuizen. Statige lanen bij de entree van de buitens laten nog de rijkdom uit het verleden zien en de gazons lijken wel golfvelden!

We zien kleine huisjes voor arbeiders, maar ook heel grote villa’s van hereboeren. Dit is een prachtige villa in Jugendstil stijl in het dorp Usquert.

In de verte zie ik de rechte lijn van de zeedijk. Dit doet me vanzelf sneller fietsen. De lucht er boven is licht en blauw, ja, we komen bij Noordpolderzijl waar het kleinste open zeehaventje van ons land is. Eb en vloed hebben hier vrij spel en alleen bij hoogtij is het mogelijk hier in en uit te varen. We klimmen de dijk op . Het is hier een oase van rust en ruimte. In de verte zien we duidelijk de waddeneilanden Schiermonnikoog, Rottumeroog, Rottumerplaat en het Duitse Borkum liggen. Van deze stilte en uitzicht krijg je nooit genoeg! Er komt een witte bus aanrijden. Zouden er schapen uitgeladen worden? Nee, het blijkt de schildersruimte van de bekende getalenteerde waddenschilder Geurt Busser te zijn.

Aquarel van de bekende waddenschilder Geurt Busser.  Hij is hier met zijn drooggevallen schip, de UQ 12 bijna alleen op de wereld.    

 

Ik maak een praatje met Duitsers die hier enorm genieten, ze staan met hun camper op de parkeerplaats. O, ik zou hier ook wel willen blijven maar we moeten verder, het wordt al later. We fietsen met flinke tegenwind langs goudgele velden waar haver groeit. Freek maakt foto’s, hij geniet. Het dorpje Usquert ligt dichtbij Noordpolderzijl. Dit was de thuishaven van de garnalenvissers.

We fietsen verder naar het volksdansevenementen dorp Warffum langs de middeleeuwse kerk. Er staat een bordje tegen een huis met de woorden ‘aardbevingsschade’.

We willen graag het oude kerkje en de toren van den Andel zien dat tijdens de Kerstvloed van 1717 bleef staan. In deze Kerstvloed brak de dijk door. Alle huizen werden weggevaagd op de kerk en toren na. Na de ramp werd 1850 meter verder een nieuwe dijk gelegd. Duizenden mensen zijn in de provincie door de Kerstvloed omgekomen. We trappen even door want de oude kerk en toren staat er nog. De kerk is open en we bewonderen de preekstoel uit 1792 en de mooie gewelven. We fietsen terug naar de nieuwe dijk langs kleurrijke akkerranden. Mooie korenbloemen, klaprozen, cosmea, margrieten, zonnebloemen en nog veel andere bloemen wiegen mee met de wind.

De toren en kerk in Den Andel. Ze staan nu eenzaam in het landschap nadat het dorp in de Kerstvloed van 1717 verdween.

Er staat nu ruim 60 kilometer op de teller. We hebben ons fietsrondje bijna gehad. Via Eenrum en Schouwerzijl fietsen we Winsum weer binnen. De late zonnestralen geven een milde gloed. Wij hebben vandaag genoten, want er gaat toch niets boven Groningen?

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s