De wonderlijke wereld van de herfst.

Onder mijn voeten knisperen droge bladeren. De grond lijkt bedekt met een fraai tapijt van bladeren met de meest mooie kleuren, groen, roest bruin, oranje, rood en geel.  Dit is de herfst op zijn top! Ik kijk omhoog, heel zachtjes zie ik ze onhoorbaar vallen. Bladeren en bladeren.. Loslaten moeten ze. Ze kunnen niet anders dan hun vertrouwde plek aan de tak loslaten en zich overgeven aan het volgende proces om uiteindelijk helemaal te verdwijnen en op te gaan in de kringloop van de natuur.  Dit loslaten is al de voorbode naar iets moois wat hierna zal komen, de winter en de lente!

Vliegenzwammen op de begraafplaats de Eshof.

In de verte schittert iets fel roods. Daar moet ik natuurlijk naartoe. Ik wist het wel. Hier op de begraafplaats De Eshof staan ze ieder jaar te pronken op het frisgroene gras tussen de lange rij statige beuken. Ik buk me om dichtbij deze wondermooie  vliegenzwammen te komen. “Prachtig, wat staan jullie hier te stralen, om blij van te worden”, denk ik  zacht. Het bijzondere van de vliegenzwam is dat hij suikersappen uit de boom haalt en myneralen aan de boom terug geeft!  Dat is wel het omgekeerde van de vele paddenstoelen die de opruimers van zieke en dode bomen zijn.

Herfst in het bos bij de Fraeylemborg.

De volgende dag lopen we vanuit de statige oprijlaan naar het fraaie park, het Slochterbos achter het landgoed van de Fraeylemaborg in Slochteren. De borg werd in de middeleeuwen als steenhuis gesticht en het groeide uit tot een imponerend gebouw met invloedrijke bewoners. Ik kijk om me heen. Wat is het hier fantastisch mooi!  De middenlijn met eiken en beuken zijn gericht op de witte borg. Er zijn doorkijkjes tot ver naar achteren waar de lucht en het licht over de velden straalt.  Steeds weer kijken we verrast naar uitzichtpunten en doorkijkjes. Juist nu in de herfst is het hier betoverend mooi. Het water van de gracht slingert geheimzinnig tussen de hoge oevers die met een bruin bladerdek gevuld zijn.  We lopen over de bruggetjes en we staan verwonderd te kijken naar ontzettend veel verschillende paddenstoelen. Ik hoor vogels zachtjes fluiten. En in de verte hoor ik kinderstemmen die zich ook verbazen over de vele paddestoelen. “Herfst, wat ben je mysterieus en o zo mooi”, denk ik als we weer naar huis rijden..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s